Long Version:
วันนี้แอนดรูไปมหาวิทยาลัยสอนหนังสือมา คือเลคเชอร์สัทศาสตร์ และอาจารย์ของนักศึกษาปริญญาตรีให้ผมสอนพยัญชนะแปลกมาก เพราะว่าเขาออกเสียงไม่ค่อยได้ ปีที่แล้วผมเคยสอนเลคเชอร์เรื่องนี้ ชอบมาก ๆ เพราะฉะนั้นไม่ปฏิเสธ แต่เคชีย่ามาฟังไม่เป็น ตอนนี้เขาอยู่ที่ฮัมบูร์ก น้องสาวเขาเคทูราจึงมากับแพื่อนอื่นแล้ว ก็มีซาอีรา และนักศึกษาสามสี่สิบคนที่ฝันเลคเชอร์ ผมรู้ศึกว่า สองดีมาก 555 ก็หวังว่า วันหลังจะมีโอกาสสอนสัทศาสตร์นานกว่า

ตอนค่ำผมกับแหวนยิงและซิงซิงไปเล่นแบดมินตันที่ ตอนที่เราสามคนใช้ภาษาจีนพูดกัน ผู้ชายเอเซียเดินมาเดินไป ทักให้ผมและออกไป นึกว่าเป็นคนแปลกหน้า แต่เขากลับมากับเพื่อนสามคน แล้วผมใด้ยินว่า พวกเขาพูดภาษาไทยกันนะ เพราะว่าตอนนี้ผมไม่มีเพื่อนแปลกภาษา ผมก็ไปถามว่า พวกคุณพูดภาษาไทยอยู่ไหมครับ ความตอบของเขาว่า เอ๊าะหอ~~~ เราเล่นเสร็จ ผมก็ถามอีเมลพวกคนไทย คือผู้ชายสองคนและผู้หญิงสองคน ชื่อเล่นว่า มิ้น นัท นิว ณี ถ่าแอนดรูเข้าใจใด้ถูกต้อง นัทก็เรียนเวชศาสตร์ คนอื่น ๆ เรียนบริหารที่ไลพ์ซิก แต่เขาสามคนจะบินกลับเมืองไทยเดือนกรกฎาคม

ตอนนี้จะจำเป็นเพื่อนแปลกภาษาเยอะแยะ 555 กับภาษาไทย จีน รัสเซีย ดัตช์ บาสก์ ซูเมอร์ คลิงกอน ลาติน อ๋อ สัปดาห์ไม่มีวันเท่านั้นเลยอะ

Short Version:
Today I had a lecture (a real one!) about exotic phonemes in the languages of the world for the current 2^nd semester bachelor students. It was great and everything went well. And in the evening I went to play badminton with some friends and suddenly met 4 Thai people there! Finally I had a chance to speak Thai again... :)

Hieraŭ mi estis en la MPI, kie mi nun laboras 9 horojn ĉiusemajne por po 10 eŭrojn. Sed pri miaj ekzaktaj laborsituacioj mi alifoje rakontos...

Tamen, hieraŭ estis vere mojosa tago tie! Kaj temis la tutan tagon pri lingvistiko. Mi alvenis kaj iomete laboris pri la ASJP-projekto, kaj pli precize pri bantuaj lingvoj, kiuj verŝajne ankoraŭ okupiĝos min kelkajn monatojn. Mi ankaŭ parolis iomete kun mia nuna ĉefo, Søren el Danio kaj kun la sekretarino por ankoraŭ povi labori pliajn kvin monatojn tie. Poste estis tempo por prelego. Ĉiam estas gastprelegoj de eksterlandaj lingvistoj tie, kaj ĉi-foje venis sufiĉe konata lingvisto: Dan Everett, kiu esploris por tri jardekojn la indiĝenan brazilan lingvon Pirahã, kiu estas lingvistike ege interesa: ĝi havas nek nombrojn, nek kolorojn, nek tempussistemon (tio fakte ne estas tre ekzota), ĝi havas la plej simplan konatan sistemon por nomi parencojn kaj krom tio unu el la plej malgrandaj fonemsistemoj el la mondaj lingvoj. Sed la plej ŝokigan econ de la lingvo pirahã Everett postulis kelkajn jarojn poste: al ĝi evidente tute mankas ĉian formon de rikuro (rekursio).
Laŭ alia – fakte tre eminenta – usona lingvisto, nome Noam Chomsky la plej profunda kaj distinga trajto de la homa lingvo ĝenerale estas ĝia eblo enlitigi inkludi unu frazon en alian frazon sen fin', kiel ekzemple en: Lisa diris, ke Paul diris, ke Jana demandis, ĉu Noam scias, ke Dan pravas. Ĝis nun, oni akceptis tion, sed laŭ diversaj, eĉ sendependaj kaj kritikemaj esploradoj, oni vere ne povis trovi tiajn (aŭ eĉ mapli komplikajn) frazojn en tiu lingvo. Kiam oni montris al Chomsky la rezultojn de la plej nova kaj ŝajne objektiva komputila esplormetodo, li simple diris, ke tio estis nova metodo, kiun oni ankoraŭ ne testis kun aliaj lingvoj, do oni simple povos ignoru ĝin. Li nomis Dan ĉarlatano kaj disfamigis lin sen vere science klarigi aŭ eĉ pruvi la malon. Chomsky simple ne liveris iujn ajn kontraŭevidentaĵon. Laŭ mi, tio estas tre kritikenda metodo kaj tre danĝera principo tiel "religiigi" la lingvosciencon. La ĉomskianoj estas fakte sufiĉe granda grupo, kiuj pli aŭ malpli sekvas liajn postulaĵojn kaj kredas je la Universala Gramatiko (ne, tiu ne rilatas iel al Esperanto). Mi konfesu, ke mi ne estas eksperto pri tiu precipa subtemo, sed mi kiel tipologia lingvisto vere ne povas serioze akcepti tiun striktan dogmon.
Pri tiu ĉi lingvistik-interna konflikto parte temis la prelego de Everett kaj poste ankaŭ la filmon, kiun li montris al granda spektantaro en la MPI: "The Grammar of Happiness" (La Gramatiko de Feliĉo), kiu ankaŭ bone montris la problemojn, kiujn Everett nun havas: la brazila asocio pri indiĝenaj rajtoj, FUNAI, ne plu rajtigas al Everett mem viziti la regionon kun la ĉirkaŭ 350 ĝis 400 pirahãoj. Li ne plu rajtas esplorumi tie, dum aliaj fakte rajtas. La filmo ankaŭ bone montris la vivon en tiuj kvar vilaĝoj, la homojn mem kaj la ŝanĝo, kiu okazis dum la jaroj. Mi estis iomete surprizita pri tiel bone farita dokumentaĵo kaj esperas, ke oni ankaŭ ĉi tie en Germanio montros ĝin iam... ĉiukaze, ĝi vere estas spektinda filmo, precipe se vi mem ne estas lingvisto.
Post la filmo, oni ankoraŭ rajtis fari demandojn, kaj oni ankaŭ demandis, kion oni nun faras pri la lingvo... Everett respondis, ke li havas ankoraŭ ege ege multe da materialo, skribitan, filmitan, surbendigitan, en kaj pri la lingvo, kiu ankoraŭ ne estas tute prilaborita aŭ transformita en publikebla aŭ utila formato. Li ŝajne provas proponi novan projektegon, en kiu oni analizu kaj ordigu tiun materialaron. Fakte tio sonas tre interesa al mi mem! Mi jam sufiĉe multe legis pri tiu lingvo kaj eĉ legis trionon de la 400-paĝa portugallingva gramatiko de Everett, kiun li skribis iam en la 80-aj jaroj. Ial mi tre ekŝatis la lingvon, ne pro tiuj pridisputeblaj postulaĵoj, sed simple pro la ŝajne interesa gramatiko, la stranga sed amuziga fonologio kaj la eblo ne nur paroli, sed eĉ fajfi aŭ zumi pirahã! Mi vere ŝatus glosigi kaj analizi ĝin iam, sed nu... mi unue okupiĝos pri aliaj aferoj.

Inter la prelego kaj la filmo estis iom da tempo, dum kiu mi laboris. Sed mi ankaŭ babilis kun Nina, kiu estas la junior-profesorino pri fonetiko kaj fonologio en nia universitato. Ŝi venas el Grekio kaj tial ĉiam instruas en la angla. Antaŭ unu jaro mi por ŝia kurso instruis anstataŭ ŝi unu lecionon pri "ekzotaj fonemoj de la mondaj lingvoj" por la homoj el la 2-a semestro. Kaj ĉi-jare mi denove faros ĝin. Pasintjare mi faris ĝin en la angla, ĉi-jare eble en la germana, mi ankoraŭ ne decidis. Fakte tio estos jam postmorgaŭ (ĵaŭde). Mi jam antaŭĝojas! Nina ankaŭ revenis de la HIT-vendejego kun kelkaj aferoj, kiujn ŝi volis meti al la fridujon antaŭ ol hejmeniri, do mi helpis al ŝi trovi la fridujon, ĉar ŝi mem ne havas ŝlosilon por la MPI (sed mi! ^^). Pro tio kaj pro mia senkosta leciono en ŝia prelegaro, ŝi invitis min al pistaka lakto kaj ni iomete babilis. Ĉi-foje germana, ĉar al ŝi mankas praktikado kaj ŝi havis kelkajn demandojn pri prepozicioj en la germana. Ŝi parolis ankoraŭ ne tute flue kaj kelkfoje devis serĉi vortojn, sed ŝi apenaŭ faris erarojn. Tio mojosis kaj impresis min. Sed similan mi ja jam konas de mia koramikino (sunalooch), kiu eble ankoraŭ ne atingis la nivelon de Nina, sed vere preskaŭ. Oni ja ofte diras aŭ pensas pri mi, ke mi estus rapidega kaj lerta lingvolernanto, sed mi devas nei tion. Mi ne estas vere iel elstara. Pri la rusa mi havas grandegajn problemojn! En la eŭska kurso, kiun mi nun vizitas en la universitato, Keziah kaj kelkaj aliaj estas pli bonaj ol mi, kaj mi bedaŭrinde tre rapide mallernis grandan parton de la tajlanda, kion mi ja antaŭ apenaŭ unu jaro ankoraŭ sufiĉe bone parolis — mi fakte rekomencis antaŭ kelkaj tagoj kaj per ANKI denove relernas la 1700 vortojn, kiujn mi iam konis en ĝi.
Do jes, reen al la temo: mi pensas, ke estas ĉiam ĝojiga kaj eble eĉ utila havi bonan rilaton kun siaj (eks-)instruistoj kaj profesoroj. Per tiaj rilatoj oni povas ofte profiti kaj akiri iun favoran laborpozicion aŭ helpon pri io aŭ alian kontakton al aliaj lingvistoj. Aŭ simple senkostan kaj bongustegan lakton kun pistaka gusto. ;)

Heute ist ein ganz besonderer Tag. Janas Geburtstag! =)
Aber eigentlich möchte ich nicht direkt darüber schreiben. Meine Idee für heute war, mal nachzuschauen, was ich am 11. April (einem sonst völlig beliebigen Tag) in den letzten Jahren gemacht habe. Früher habe ich praktisch jeden Tag einen oder mehrere Einträge in meinem Blog geschrieben, heute sind's weniger als ein Eintrag pro Monat. Auf Facebook, Foursquare und dem Google-Kalender kann ich's aber noch nachgucken. Na mal sehen... :)

11. April 2013, Donnerstag
Ich bin heute in die Uni gefahren um dort endlich mein wohlverdientes und lang erarbeitetes Magisterzeugnis abzuholen. Da ich morgen zur Besprechung meines neuen Jobs (hab ich ja noch gar nicht erzählt!) nach Bamberg muss, brauch ich das nämlich. Im Prüfungsamt meinte Frau Thom dann, es fehle noch ein Dokument aus der Sinologie. Offenbar seien noch nicht alle Noten eingetragen! Also bin ich zu Frau Günther rüber, die auch nur 3/4 Noten im System hatte, und nur eine Bestätigung von einer meiner Abschlussprüfungen in ihrer Kartei hatte. Also irgendwie fehlt da einiges! Leider hatte das Sekretariat der Sinologie zu, also muss ich wohl bis Montag warten. Hmpf.
Dafür war ich danach bei Baskisch; ich hab mich entschieden, Baskisch dieses Semester weiterzumachen, obwohl ich kein Student mehr bin. Ich hab das meiste aber wieder vergessen. Wahrscheinlich sollte ich mir mal eine große Zusammenfassung der bisherigen Grammatik zusammentragen und mir irgendwas wegen den Vokabeln überlegen.
Zurück zuhause hab ich dann noch einige Dokumente für morgen vorbereitet und mit Jana geskypet. Morgen um 9:15 geht's dann ab nach Bamberg, aber nur bis Abends. Ooooh, und jetzt kommt gerade etwas extrem interessantes über die Denkfähigkeit von Tieren. Ich liebe arte!

11. April 2012, Mittwoch
Leider wird's hier schwierig. Mein LJ hab ich letztes Jahr sehr "ungepflegt" und im April oder danach fast nichts geschrieben. Laut Google-Kalender habe ich wohl eine Zeitschrift in der Albertina abgeholt. Eigentlich kann ich mich gar nicht mehr daran erinnern, was für eine Zeitschrift das war... für meine Sinologieprüfung damals? Womöglich. Dann war das typologische Forschungskolloquium. Ob ich da war? Keine Ahnung. :) Und am Abend gab's einen Mahjongg-Abend im Konfuzius-Institut. In meinem Facebook finde ich nicht viel von diesem Tag. Fousquare klärt alles auf: Ich war tatsächlich in der Bibliothek (hatte aber offenbar auch Kopfschmerzen), offenbar war ich nicht an der Uni, aber ich bin dann wohl mit Ooy (meiner damaligen thailändischen Tandempartnerin) und einer anderen chinesischen Freundin zum Mahjongg-Abend gegangen. So war das. :)

11. April 2011, Montag
Damals war ich noch in China! Ich hatte eine Stunde "gesprochenes Chinesisch" und danach "Zeitungslektüre", in Kunming, China. Das waren noch Zeiten! Mehr steht in meinem Kalender nicht. Laut Foursquare habe ich aber anscheinend nur im KFC in Kunming eingecheckt? Das kann eigentlich nicht sein. Komisch... ich war bestimmt nicht *nur* im KFC (um 17:36). Naja, wer weiß... Aber ich hatte in China ja noch mein Tagebuch! Das bestätigt, dass ich mit Tik & Mhuey im KFC war, außerdem hatte ich mir 5 Yuan von Amila geliehen. Da steht auch, dass ich wirklich nicht beim Unterricht war... und außerdem, dass ich – mal wieder – einen blöde Auseinandersetzung mit Tik hatte. Meine Ausgaben an jenem Tag: 14 Yuan (1,48 €).

11. April 2010, Sonntag
Kein Chinatagebuch, kein Foursquare. Anscheinend kam aber "Evolution aus der Retorte" auf 3sat, aha? Mein LiveJournal schweigt. Und Facebook? Am 11. April habe ich offenbar die Fotos vom KEKSO (geht der Link?) hochgeladen, das einige Tage zuvor in Hamburg stattfand. Außerdem habe ich mich geärgert, dass man damals nur etwa 60 bis 70 Fotos auf Facebook hochladen konnte.

11. April 2009, Samstag
Aha! In diesem Jahr war ich um diese Zeit tatsächlich sogar auf dem KEKSO (einem Esperanto-Treffen für Anfänger), und zwar in Creglingen. Und laut meinem LiveJournal-Eintrag war es das tollste KEKSO bis dahin! Dort kann man auch alles über diesen Tag nachlesen: Ich habe das Frühstück in der Jugendherberge ausfallen lassen, ich habe den Fortgeschrittenenkurs in Esperanto unterrichtet, dann haben wir alle zusammen Rothenburg ob der Tauber besucht. Daran kann ich mich auch gut erinnern. Wir haben Flyer verteilt, in Sophias Auto polnischen Hip-Hop gehört, wurden als "Schummel-Spanier" bezeichnet, ein kleines lustiges Mädchen auf einer Wiese kennengelernt und schließlich zurück in der Jugendherberge ein Video für Liesa aufgenommen, da sie nicht mit dabei sein konnte. Spieleabend, Essen, hach, das war echt schön! Meine Facebook-Chronik sieht für April 2009 aber verdammt leer aus, hmm...

11. April 2008, Freitag
Vor fünf Jahren, Mensch... in meinem Google-Kalender steht ein Kiranti-Seminar (das ist eine Sprachfamilie aus Nepal, damals war also noch Herr Bickel an der Uni), später ein Vortrag über nominale Subjekte der 1. und 2. Person, den es im MPI anzuschauen gab. Aber ich weiß nicht mehr, ob ich dort war. Abends war ich wohl mit Melanie, Johanna, Patrick und Co. im Kino. Aber was haben wir damals geguckt? Wenn ich nur wüsste, was genau damals im Kino kam, könnte ich's jetzt sicher sagen. Naja. Übrigens habe ich mich damals in meinem LiveJournal über diese blöden Sumerisch-Ungarisch-Verwandtschaftstheorien aufgeregt, so ein Quatsch aber auch! Lustig, dass ich heute – fünf Jahre später – sumerisch an der Uni habe. :)

11. April 2007, Mittwoch
Leider keine Infos vom Google-Kalender – damals hab ich den noch gar nicht benutzt! Wie hab ich eigentlich mein Leben in den Griff gekriegt?! Ein recht ausführlicher LiveJournal-Eintrag beschreibt, was ich an jenem Mittwoch tat: Ich war wohl bei einem Seminar zu Historischer Linguistik, habe mich aber dagegen entschieden, dort zu bleiben. Keine Ahnung, warum. Heute ist mir das schleierhaft. Ich hatte Phonetikanalyse, was nicht nur wir, sondern auch der Dozent langweilig fand. Und Abends war wohl die Semesterauftaktsparty unseres Fachschaftsrats im "FrühAuf". Das war wirklich cool und partymäßig. Ich weiß noch, wie Sarah B. in Begleitung von Peggy D. (die ich damals beide kaum kannte) mich damals fragten, ob ich auf dem Foto, dass ich irgendwo bei Facebook oder im StudiVZ (ja, das waren noch Zeiten!) hatte, eine Mütze aufhatte. Aber nein! Das waren meine Haare!!! Aber es kommt noch viel lustiger: Nach der Feier haben wir FSR-Leute aufgrund der Späte entschieden, im FSR-Raum zu übernachten. Ich habe einen bequemen Sofaplatz abbekommen! Von dort aus bin ich am nächsten Tag gleich zur Sinologie-Vorlesung. Also wenn das mal nix ist, was man seinen Kindern erzählen kann! ;)

11. April 2006, Dienstag
Damals war ich übrigens 21 Jahre alt. So alt, wie Jana jetzt ist. Da ich mich übrigens erst 2008 wirklich bei Facebook angemeldet hab, kann ich jetzt auch nicht mehr auf Informationen von dort zu dieser Zeit zurückgucken. Aber gut, dass mein LiveJournal damals recht ergiebig war, was Alibis anbetraf. Leider hilft das diesmal nicht. War ich damals wohl beim Sprachenabend? Gute Frage... aber zumindest mein Stundenplan fürs 4. Semester stand im Netz. Demnach habe ich an dem Tag modernes sowie klassisches Chinesisch, einen Indonesischkurs und abends noch mal Tutorium für klassisches Chinesisch bei Lars. Bis 18:45 ging das immer. Na, ob ich damals noch beim Sprachenabend war, ich weiß nicht...

11. April 2005, Montag
Mein zweites Semester, boah! Damals stand auch die alte Uni noch! Ich hatte an dem Tag allerdings nur modernes Chinesisch und das Semantik-Tutorium bei einem gewissen Tobias, an den ich mich überhaupt nicht mehr erinnern kann. Aber damals hat sich wohl auch der FSR noch Montags getroffen (in einem anderen Raum als heute, nämlich H3 5.08!), und meist ging's damals bist tief in die Nacht rein. Natürlich war ich seit meinem 1. Semester im FSR Mitglied. Ich kann mich an die Zeit erinnern, als wir das allwöchentliche Protokoll noch mit Kuli in ein Buch schrieben!!! :) Aber dieser Eintrag erzählt, was am Montag vor 8 Jahren vor sich ging: Chinesischkurs, Mensa mit den Sinologinnen, ich habe damals meine berühmte Sächsischwortliste erstellt und mir ist die Vokalverschiebung des Erzgebirgischen erstmals aufgefallen. Oh, und anscheinend hatte Laura damals noch mit mir studiert! Wir waren wohl zusammen beim Semantik-Tutorium. Und wir haben im FSR wohl das Logo für den FSR und die T-Shirts geplant. Ich glaube, das T-Shirt hab ich sogar noch...

11. April 2004, Sonntag
Und weiter geht die Zeitreise. Damals habe ich wirklich noch täglich geschrieben. Es war Ostersonntag und laut diesem Eintrag hier bin ich nicht nur verdammt spät ins Bett gegangen, sondern habe davor ein bisschen Keyboardspielen geübt und sowohl Pearl Harbor (zum ersten Mal) als auch Memento (vermutlich zum wiederholten Male) geguckt. Und ich hab damals anscheinend noch ICQ benutzt. Übrigens hat an dem Tag ja nicht nur Jana Geburtstag, sondern auch Birgit, die ich noch aus der Schule kannte. Damals ist Birgit gerade 15 geworden, oh Gott! Und ich war 19. Jana muss damals 12 gewesen sein, schon krass! Aber damals kannte ich sie natürlich noch nicht. ;) Übrigens habe ich laut meiner IMDb-Vote-History auch den Film "Pünktchen und Anton" mit 6 Punkten bewertet. Aha aha. Achja und übrigens: damals war ich sogar noch in der Schule!

11. April 2003, Freitag
Hier der LJ-Eintrag: offenbar hatte ich am Vortag einen epileptischen Anfall, jedenfalls ging's mir an dem Tag nicht besonders gut. Ich war in der Schule bei Deutsch (Vetretungsstunde von Herrn Prüfer), ich habe in Englisch einen Vortrag über Esperanto gehalten und dafür 14 Punkte bekommen. Am Abend haben wir mit der Klasse eine Theatervorstellung besucht (Tod eines Handlungsreisenden *gähn*), was wirklich, wirklich öde war.

11. April 2002, Donnerstag
Der gleiche Wochentag wie heute. Damals war mein liebes LiveJournal gerade mal 10 Tage alt. Ich habe mich hier darüber gefreut, dass wir Badminton in Sport gespielt haben, dass Ranma ½ im Fernsehen kam (ja, damals habe ich noch Animes geguckt). Und später am Tag hab ich dann wohl für die Matheklausur am Tag danach gelernt, über Integrale und Ableitungen. Übrigens haben wir da wohl auch einen Bio-Test geschrieben.

11. April 2001, Mittwoch
Joa... und da erschöpfen sich nun alle Quellen. Kein Facebook, kein Foursquare, kein LiveJournal, kein China-Tagebuch, keine IMDb-Vote-History, noch nicht einmal mehr E-Mails aus dieser Zeit. Aaaber einen Trumpf hab ich noch! Alte Kalender aus der Schule noch! Oh ja... ich hab sowas noch, auch wenn ich da nie reingucke. Dort stehen für den Tag jeweils eine Klassenarbeit in Geschichte und eine in Geo drin. Muss ein furchtbarer Tag gewesen sein. Damals hat man übrigens noch mit DM bezahlt!

11. April 2000, Dienstag
Ein Tag vor der Klassenfahrt nach Rust (dort ist auch der Europa-Park und wir haben auch Strasbourg besucht). Einen Tag zuvor war ich beim Zahnarzt. Und zu dieser Zeit kam noch Voyager im deutschen Fernsehen, zum ersten Mal.

11. April 1999, Sonntag
Da war wohl nichts los. Einen Tag zuvor hatte mein damaliger Kumpel Christian seine Jugendweihe, die Guinnes-Show kam im Fernsehen, sonst kann ich über den Tag an sich nichts mehr herausfinden. Ob sich irgendwo in den Weiten meines Computers noch Dateien aus dieser Zeit finden lassen? Ich hatte ja auch mal ein Word-Dokument als Tagebuch. Aber die Datei ist weg, und ich weiß auch das Passwort nicht mehr. Schade. Oder vielleicht gut so.

11. April 1998, Samstag
Mist! Genau dieses eine Blatt fehlt in meinem Kalender! Dieses eine!!! Also das ist jetzt wirklich blöd. Ich kann mir das nicht erklären. Wollte ich einen Mord vertuschen? Ist mir was so peinliches passiert, dass ich das Kalenderblatt rausgerissen habe? Haben Tino oder Marc es vielleicht verschandelt oder entwendet? Wir werden es wohl nie erfahren... ich kann nur sagen: damals war ich 13 Jahre alt und ging in die 7. Klasse am Gymnasium.

Wie schnell die Zeit vergeht...

Yes, I know, I hardly write in here anymore. It's sad, but it's Facebook's and GoogleCalendar's fault. But at least once every year on April 1 I'll write an entry at least. Same procedure as every year.
Today is Easter Monday, but nothing much is going on. I slept in, had a really really weird dream in which I was walking through the aisles and over the stairs of a library and feeling very strange, having sore muscles all over my body and having difficulties moving. In my dream I had been diagnosed with muscle atrophy and was slowly losing my mobility, although I could still walk. It was a terrifying feeling to notice this change. I woke up and immediately realized that it was just a dream. Luckily. After waking up a bit later, I repeated and learned Russian vocabulary with Anki, I got up and I grabbed some food downstairs at my parents'. Today's plans include writing this entry, taking a shower, reading my Dutch novel (Virus), preparing something for a friend's birthday, blah blah is anyone still reading this at all. Oh, since it's Monday, I mustn't forget to write another invitation e-mail for tomorrow's Soirée Polyglotte.

Now to the annual statistics (April 1, 2013):
• Created: 2002-03-31 15:22:37 (US time-zone; here it was already April 1)
• Account type: Basic Account
• Entries: 2,197 (same as in 2012 I only wrote 10 entries in one year)
• Rate: 0.55 entries per day
• Comments: 9.309 posted; 11.744 received
• Tags: 86
• Interests: 144
• Friends: 121
• Friend of: 131
• Member of: 24 communities

This all proves the stagnant nature of my journal. Actually I have a little LiveJournal app on my mobile phone. I don't know why I don't use it more often...

Сегодня – суббота. Но я не мог высыпаться, потому что в 11 часов позвонил по телефону Мико. Он американский эсперантист, который сейчас живёт в Лейпциге со своей нидерландской женой Ханса (это «лебедь» по-санскритски). Он сказал, что его друг в США – режиссёр и делает дешёвые фильмы ужасов, которые он потом переводит на эсперанто. Он позвонил меня, потому что у них нет оратора ондого голоса. Фильм называет The Giant Spider (огромный паук, или на эсперанто: La Giganta Araneo; кликните ссылки, чтобы посмотреть трейлер!), и да: он преднамеренно кажется так плохим! И сейчас у меня тоже роль с немного предложений.

Там и была другая американка, Дженни, которая не могла говорить на эсперанто, поэтому мы кончили говорить по-английски после записей. И Ханса приготовила нас вкусный курри с рисом и цветной капустой, потому что они думали, что я вегетарианец, хаха! И мы с Хансой разговаривали немного о нидерландском языке, классической музыке и.т.д. Знаете-ли вы фильм «Gattaca»? Очень знаменитый фильм, в котором говорят и эсперанто. Ну, могут слышать голос, который делает передачу на эсперанто. И этот – голос Мико! Он почти кинозвезда! ;)

После того, как мы съели, я поглядел на полку книг и нашли книгу, который я уже долго хотел прочитать: Biblia Sancta Vulgata. Библя по-латински! Я не христианин, но я уже прочитал Новый завет по-латински, но Ветхий нет. А в этот момент, как я увидел эту книгу, Ханса мне сказал: «Ах Андрей, ты знаешь кто-нибудь, который, наверно, интересуется об этом книге?», и так я получил целую Библию по-латинску! Круто!

Zurzeit hört man ständig im Fernsehen über den Pferdefleischskandal: In Deutschland wurde in Rindfleischprodukten, v.A. in Tiefkühllasagne, Pferdefleisch entdeckt, das zwar an sich essbar, dafür aber nicht zugelassen und möglicherweise mit zu viel Antibiotika versehen und an sich auch nicht so sehr beliebt ist. Naja, ich würde gerne mal Pferd probieren. Aber es sieht wohl aus, als haben hierzulande einige Firmen gegen das Rindfleischetikettierungsüberwachungsaufgabenübertragungsgesetz verstoßen. Dass es auch anders geht, zeigt dieser hübsche Artikel im Postillion!
Andere verleiten solche Nachrichten zu beinahe ungezügelten Ausbrüchen von Kreativität. Folgendes spielte sich heute auf einer deutschen Facebook-Chronik ab:

Jonas: Pferdefleisch ist in aller Munde, höhöhöhö....
Lion: Geiz is(s)t Gaul
André: Wiehr lieben das! ^^
Jonas: Ihr müsst da jetzt aber nicht so drauf rumREITEN!
Jarno: Naja, bei dem Schweif, den die Aktion hinter sich her zieht...
Jonas: Also ich hab die Supermärkte bisher immer empFohlen und es nützt jetzt auch nichts, die Pferde scheu zu machen?!
André: Sowas passiert halt. Das Leben ist eben kein Ponyhof.
André: Und sowas wie Pferdefleisch, naja... also mich haut das jetzt nicht aus dem Sattel!
Jonas: Ja, nur dass man halt auf Schritt und Ritt davon verfolgt wird, das hat ja schon was von Stutenbissigkeit! Mir schmeckt nichtmal mehr mein Sauerbraten...
Jarno: Also dich könnten keine zehn Pferde mehr dazu bringen, Lasagne zu essen?
Das ist doch Unsinn. Komm mal runter von dem hohen Ross!
Jonas: Jarno, komm mal wieder runter du wilder Hengst! xD
Jarno: Sorry, da sind wohl die Pferde mit mir durchgegangen.
Jonas: Echtmal. Komm lieber mal in die Hufe, Junge..
Jarno: Jap, ich versuche meine Zunge im Zaum zu halten.
André: Tjaja, diese Skandale halten einen ganz schön auf Trab.
Jonas: Ihr seid die besten xD Mit euch würd ich echt Pferde stehlen gehn! :D
André: Ho ho! Zügle dich! :D
Jonas: Ne, aber jetzt mal was ganz anderes... Kennt ihr die Stadt "Reit im Winkl"?
Jonas: Bin da letztens mal Hinkutschiert.. hat lang gedauert, zu wenig PS....
Jarno: Tja, da hast du wohl aufs falsche Pferd gesetzt.
Jonas: Nagut, jetzt sind langsam die Pointen abgegrast...
André: Oh, willst du dich etwa aus der Unterhaltung auskoppeln?
André: Also ich finde diese Коньversation lustig. Da hat man endlich 马 wieder was zu lachen. ^^
Jarno: Man merkt, André hat noch nen ganzen Stall an Ideen.
Jonas: Ja, wir haben uns da in etwas vergaloppiert! Ihr könntet mir hier was vom Pferd erzählen! Ich versuch hier auf Schusters Rappen vorranzukommen und ihr macht hier einen auf Kavallerie! Ich glaub, mich tritt n Pferd!
Jonas: Ach André, das mit den anderen Sprachen war echt cool... Das russische hab ich sogar verstanden, wegen polnisch "kon" (chinesisch ma auch). Du bist und bleibst halt mein bestes Pferd im Stall. :)
André: Haha, danke! Ich fohl' mich geehrt! Das geht manchmal so mit mir durch, wenn mich der Hafer sticht. ^^
Jarno: Hest du noch mehr auf Lager?
Jonas: Tja, hör sich einer André an, da geht der Gaul mit ihm durch...
Jonas: Aber bevor man hier groß nach Strafe schreit, sollte man doch erstmal Ross und Reiter kennen.
Jonas: So, gute Nacht! :D Ich leg mich auf mein Geld. Schließlich hab ich es wie Heu! höhö
Jarno: Dann pass nur auf, dass niemand mit nem Colt vorbei kommt...
André: Pferdammt, jetzt fällt mir wirklich nix mehr ein. Ich steig auch ab... und in die Hüa, äh, Heia. ^^

Ĉi-nokte mi havis vere strangegan sonĝon, kiun mi volas rakonti. Do...

Unue mi eltrovis, ke mi povas teleporti al aliaj lokoj laŭvole, simile al la filmo "Jumper" (vidinda, laŭ mi). Kaj mi sidis en la trajno, kiu volis veturi ien. Mi ĵus ekis de la stacidomo, kaj miaj aferoj kaj mia bileto jam kuŝis antaŭ mi sur la tableto en la trajno. Ankaŭ la jakon mi metis tien. Kun mia superpovo de teleportado mi ankaŭ ial povis nur iometete "vidi" antaŭen kaj imagi min mem kelkajn metrojn antaŭe, kaj mi tiel "telerigardis" iomete al la pordo de la trajno, kiam ni elveturis el la stacidomo, kaj mi povis vidi tra la fenestro la kajon preterpasantan. Senvole mi telesaltis el la trajno kaj subite staris apud la trajno sur la kajo kaj vidis de ekstere, kiel mia trajno forveturis sen mi (sed kun miaj aferoj, kiuj kuŝis tie sur la tableto), kaj mi pensis: Scheiße!!!

Kaj mi ne rememoras, kiel mi solvis la problemon, sed mi poste troviĝis en nia kara MPI-biblioteko, kie mi volis sekrete meti iun ŝlosilon en iun falsan libron. Mi forgesis, kia ŝlosilo ĝi estis, sed mi rememoris, ke mi devis inventi katalognumeron por tiu libro. Kaj mi iomete trairis por rigardi, kie estus la plej bona loko... eble ĉe la psiĥologiaj(?) librobretaroj en la plej malantaŭaj du bretaroj?
Kaj tiam subite venis iu viro kaj demandis, ĉu mi estas André Müller. Jes, tiu estas mi. Do li tuj ektenis en mian vizaĝon kelkajn paperojn kun ruĝa printado, kiu enhavis ankaŭ mian nomon, kaj li demandis, ĉu mi konus iun Bernd Wagner. Ne, mi diris. Li demandis min, ĉu mi iam estis en Kamboĝio. "Bedaŭrinde neniam. Kial?" Kaj li nomis kelkajn aliajn nomojn, ĉu mi konus tiujn aŭ ne, kmerajn nomojn fakte, kaj mi pensis: Kial diable mi konu ilin? Kaj unu de la nomoj mi identigis kiel bosnan nomon, kvankam mi ne konis tiun personon... Do, li finfine diris, ke iu en Kamboĝio ŝajne uzis miajn datumojn kaj eble mian (perditan) sanasekurkarton por aĉeti medikaĵojn kaj eble eĉ drogaĵojn. Kaj nun sur mia bankkonto mi havas pli ol -17.000 € (ŝuldojn). Mi ŝokiĝis kaj diris, jes, mia sanasekurkarto ja vere mankas, kaj demandis, ĉu mi iel povus rericevi tiun mankantan monsumon. Bonŝance li diris, ke tio tre verŝajnas. Kaj mi ankaŭ diris, ke mi povas facile pruvi, ke mi ne estis en Kamboĝio la pasintajn tagojn, ĉar mi havas multe da "alibioj" kaj oni povas legi pri mia vivo en la interreto.

Vere stranga, sed interesa sonĝo. Kaj tio okazis al mi je mia 28-a naskiĝtago (hodiaŭ!), haha. ^^

Cetere... ĉar mi jam igis min skribi ion, eble mi skribu ankaŭ tuj pri antaŭhieraŭ kaj hieraŭ, nur mallonge:

Antaŭhieraŭ ni lingvistoj festis la Ardvindetruado ("Aktion Glühweinvernichtung") en la universitato. Eble 15 el ni kunvenis, kaj ni planis iomete festeti kaj fordrinki la lastajn litrojn da ardvino, kiu restis de la pasinta kristnaskfesto (kie mi pro mia vojaĝo al Rusio ne estis). Ni do drinkis (ne ege multe, neniu vere ebriiĝis), amuziĝis, parolis pri lingvoj kaj la studado, filmoj kaj profesoroj, kaj poste ludis ludojn. Unu ni ludis tre tipikan esperantan ludon fakte: Homlupoj! Pro longaj diskutadoj ni ludis nur du rondoj, kaj Daniel estis la gvidanto. Mi neniam konis tiom bonan ludestron, fakte! Li elpensis mojosegajn ĉirkaŭrakonton unue pri ni estante iu norda popolo, kiu ĵetas la elektitajn vilaĝanojn en la malvarmegan fjordon, kaj poste pri kuna loĝejo de famuloj (precipe kantistoj). Mi neniam tiom ridis dum homlupa ludo. Poste ni ludis ankoraŭ Psychose, eble germana ludo, kaj Saskia devis diveni nian "psiĥozon". Mi dum tiu vespero fortrinkis nekredeblajn 5 (aŭ 4,5) glasojn da varma ardvino! Sed mi tute ne sentis iun ebriiĝon, eĉ ne malgrandan. Kiel tio povis esti? Mi ne povas klarigi tion. Nu... ne gravas, amuziĝi mi same povas sen alkoholo — kaj des pli sen ebriiĝo. ^^

Hieraŭ ni finfine faris la longe atenditan Star-Wars-vesperon ĉe Keziah. Venis tien do kelkaj de nia esperanta tablo de la lepsika Lingva Vespero (ni ankoraŭ renkontiĝas ĉiumarde!), kaj amikoj kaj kunloĝantoj de Keziah. Abundis la dolĉaĵoj kaj la picoj, kaj ankaŭ la bona etoso. Ni sidis ĉiuj sur, antaŭ kaj apud la sofo kaj rigardis la filmon projektitan al la blanka muro. Ne filmon, fakte, filmojn, ĉar ni rigardis la tri malnovajn filmojn, do epizodiojn IV, V kaj VI de Star Wars, en la angla. Kaj ni ĉiam ĝojegis ĉe konategaj scenoj ("It's a trap!", "I am your father." ktp.) kaj ni ege miris pri la strangega voĉo de Yoda en la angla originalo. Kelkaj partoj aspektis multe pli kiel Muppet-Show ol kiel serioza sciencfikcio. Sed al ni ĉiuj plaĉis, mi kredas. Kaj post tiuj tri filmoj iĝis meznokto kaj mi ekhavis naskiĝtagon! Ĉiuj gratulis al mi kaj mi eĉ ricevis tute ne atenditajn donacojn! Naskiĝtagkarton, kakton kaj kuirlibron por geeks (ŝajne Keziah petis mian koramikinon Jana pri ideo ^^). Mojosa vespero!

Hodiaŭ mi nur malmulte festis. Fakte ne vere festis, sed mi invitis mian avinon kaj onklon kaj ni kune manĝis kukojn kun miaj gepatroj kaj kun mia 3-jaraĝa nevino Linda. Krom tio, mi prepariĝis al la morgaŭa skriba ekzameno pri lingvistika kamplaboro. Mi iomete timas, ĉar mi ne vere scias, kiaj la demandoj povus esti... sed tamen premu la dikfingrojn por mi! ;)

Today's date is 13.0.0.2.9 or 49 days after the end of the world. Friday. I have decided to overcome my laziness in blogging by installing an LJ app on my smartphone... we'll see if this actually works. I'd still like to see an option to also post a link directly onto my Facebook timeline. Anyways...

 

I recently got the results for my Magister's thesis! You know, I wrote about the gender assignment to loanwords in Tsez, a Northeast Caucasian language from Dagestan. I wrote about 80 pages and wasn't quite happy with it, although the feeling of finally being done with this large burden work was stronger. I had handed it in to my two supervisors Bernard Comrie and Martin Haspelmath in mid November last year.
So I got the results! Wanna know?

 

Altogether it's a 1.1, which is just close to 1.0 - the best result (4.0 would be barely passed and everything less is a failed, by the way). I got a 1.3 from Martin who also gave me his corrected version and suggested to me writing a shorter version of no more than 20 pages about my findings (preferably in English) and to publish it somewhere in a journal. Great idea! Bernard apparently gave me an incredible 1.0, but I haven't talked to him yet. He is still at St. Barbara, I think.

 

So what's next?
Written exam on fieldwork methods on Monday (I'm currently reading de Reuse's book as preparation), oral exam about phonetics (pharyngeals and the sonority hierarchy) on Tuesday the week after, and a final oral exam in language change (about grammaticalization) at the beginning of March. OMG, I'll be finished soon!
I'll also have an exam in Sumerian on the same day as the phonetics one, but it's not obligatory, so I'm doing this just for fun. Sumerian for fun, hehe...

 

I don't really know what to do afterwards, to be honest. I'm joping for a PhD position in linguistics, but I'd be happy as a scientific assistant or whatever it's called until I've found something nice. Perhaps the MPI has something to offer (ASJP, Tsez...).

 

I have been to a conference about "Agreement in Discourse" recently, in Bamberg, where I also talked to Diana F., who made some useful suggestions that might help me in my choices.

 

That's all for now. Cheers!

My Review of the Year 2012

January
With only 6 blog entries in the past year, it get's more and more difficult to reconstruct what I did. Luckily Facebook and Google Calendar help me with that. I still remember that I celebrated New Year with Uta, Stephan and Tiên, which was really nice, because we first had raclette at Uta's place and later some Vietnamese food with Tiên's family. Celebrating New Year without Esperanto felt strange, though... but I was in nice company and had tasty food. Later in January we even had snow. Between January 4 and 7 there was the twentieth Conference of the Student Organization of Linguistics in Europe (ConSOLE) in Leipzig where I participated and got to listen to many interesting talks by students (and sometimes professors). Oh, and the students' magazine student! wrote an article about Esperanto at the Sprachenabend. :)

February
8 February: My oral language exam in Chinese, finally! I had practiced with 雯英 (Wen-Ying) in advance and this helped me a lot. It was still quite difficult and I had a monologue to give that I didn't know much about. But in the end I got a 2.3 — yay! Then I had my 27^th birthday. I got (partly myself) a textbook on Thai and a reference grammar of Itelmen (whoo!). Bad news, though: the 熙桂园 (Xi Gui Yuan) – the best Chinese restaurant in Leipzig – closed. Too bad. :( More good news (actually "olds"): I got twice a 2.0 for my translations in Chinese. I also took part once in the protests against ACTA.

March
Speaking of Thai, I also met almost every week with อ้อย (Ooy) to practice Thai with her. Unfortunately it's really hard to find Thai speaking people in Leipzig. In March I also went to the Leipzig Bookfair with Ulrike and อ้อย. And I went to some jazz concerts with 雯英. The rest was mostly sitting in the library and studying for my final exam in Chinese studies.

April
And my dear LiveJournal had its 10-year anniversary! I went to play badminton at the university frequently with 雯英, Ulrike and others and I even sometimes went jogging. And there was Easter and the Thai New Year (2555). On April 17 I finally had my last Chinese studies exam, the topic was the history of the Chinese language, the Qin dynasty and the Dai minority. And I aced it with a 1.0; finally after 8 years of study I finished Chinese studies! And not even as bad as I expected years ago! I also went to a karaoke evening at the local Confucius Institute. Later that month, some Thai students organized a Thai barbecue in the Friedenspark and invited me as well. So I got to know some really nice Thai people, like for instance ส้อม (Som), with whom I met again twice, afterwards.

May
On May 5 we organized the Studieninformationstag at the university and introduced Linguistics to interested soon-to-be-students, one of them was Keziah (or [ˈceːt͡ɬja]), whom I managed to stay in contact with. We convinced her not only to study linguistics, but also to learn Esperanto, hah! Then there was the 51^st StuTS (Students' Conference on Linguistics) in Stuttgart, which was really alot of fun, although I didn't particularly like the city so much. Also, according to my Facebook, we were 11 Esperanto speakers at the Sprachenabend, once!

June
On June 2 ส้อม indeed visited Leipzig again and I showed her my beautiful city. What I really liked was that we really spoke Thai most of the time. That was quite fun, actually. The next day, she and I went to Dresden, where we met some (German and Brasilian) friends of her and took a stroll through the capital of Saxony. Also in June, we made some recordings and elicitations for a linguistics class. Later on, I visited ส้อม in Halle, where she studied for some months. I've never seen much of Halle before. It's nice, small, but I still prefer Leipzig! But again it was a fun day and we spoke a lot of Thai. During the FSR elections, I got to know Вера (Vera) from the FSR ALuTi and we went to their barbecue party in the park. And hey, on June 27 I became 10,000 days old! Oh my, I'm really old, heh.

July
Holidays began. 雯英 and I spent some time with her friends from Taiwan. The people from our Esperanto table also met up at Лена's (Lena's) garden and we had a little barbecue party. We should do this more often! We also had a barbecue in the park with the linguists. I made a map of the languages I have dictionaries and grammars in (as you know, I collect dictionaries). At the end of July, I thought about going to Hungary for the IJS, because I really missed real Esperanto conferences. But I decided against it, or it was too late already. It later turned out, that I made the right choice... (keep reading!)

August
Beginning of August was quite uneventful, I met with อ้อย for Thai-German language exchange, sometimes 雯英, whom I also often speak Chinese with. But because I didn't go to Hungary for the IJS, I decided to go to France instead, for the FESTO. So I went to Métabief, which is situated close to the French-Swiss border, and I met many people I already knew, a lot of cool new people, among them the coolest girl in the world: Jana, who is now my girlfriend. :) I always thought, long-distance relationships are painful and complicated, and this may be true for syntactic constructions and agreement patterns in some Caucasian languages, but not for the two of us, miraculously. By the way, she is from Russia and studies astrophysics. Isn't this amazing?! And our everyday language is Esperanto. ^^ I recommend to follow the link linked with the word FESTO up there. Or visit the photos on Facebook!

September
In September I continued writing my magister's thesis with the topic "Loanwords in Tsez", which I had changed from the earlier topic about Mongolian writing systems. Лиза (Liza) from the Esperanto table and her friend made an extremely beautiful video (watch in HD!) and I can be seen for a few seconds in a little scene. An Esperanto band (Kapriol') from the Netherlands came to Leipzig to play folk music and invited people to dance. By the way, here is a funny picture of a cat. We had the annual meeting of the EJUS (Saxon Esperanto Youth) and that's it. Oh no, wait! I actually wrote an LJ entry about pseudo-cognates in the world's languages, which I even try to keep updated! And I wrote about a strange dream I had.

October
In October university started again. My final semester (I guess), only Linguistics left to do, but out of interest and fun, I took up a beginners course in Sumerian, which turned out to be extremely interesting! The first week of university was full of cool things: introductory lecture for the new freshmen (hi Keziah! ^^), pub night with them, playing badminton again, signing up for the StuTS and organizing a Saxon-wide Esperanto meet-up here in Leipzig, with just two guests not from here: Thomas and Andrea from Dresden. I knew Thomas from the FESTO; the meeting really was a lot of fun! Another thing: "Esperanto-Anja", my first Esperanto acquaintance, originally from Bremen, moved to Leipzig and is now studying translation here! Unfortunately she's often too busy to come to our dear Esperanto table. Well, and I spent a lot of time at the MPI library again, writing my final thesis. Also, a secret package that I smuggled into Russia arrived at my girlfriend's place and made her happy. ^^

November
I handed in my magister's thesis! 80 pages, so happy it's over! I'm still waiting for the result, though. November 21 – 25 I went to Berlin for the StuTS, it was great fun again and similarly as before, I liked the conference really much, but Berlin isn't a city I'd choose to live in. But who knows, maybe one day I'll have to? I also frequented the Russian consulate here in Leipzig, in order to get a visa. I succeeded. Why Russia? Read on!

December
I actually went to Russia to visit Jana there! Despite the usual -16°C (once the temperature fell down to even -28°C!) there, it was really wonderful and I liked Jekaterinburg and Jana's family a lot! You're invited to read everything (well, no, not everything) about it in my LJ entry, linked above, if you speak Esperanto. So, yeah, my first time in Russia. And most likely not the last one, hehe. Before the flight there and after the flight back, I also spent some time in Berlin and visited Chuck & Judith. Soon after my return, university was over for this year, there was the last Language Evening before the end of the world and on December 21, the world exploded in a giant ball of fire and took every living organism with it the Maya calender switched from 12.19.19.17.19 to 13.0.0.0.0 and nothing else happened that day; but I shall use Maya dates more often from now on. Then, all of a sudden, came Christmas, happy time with my family, including my granny and uncle, my sister and her boyfriend Sven and their little daughter Linda, who would turn 3, five days later. And finally... finally! Finally I went to the JES (Junulara E-Semajno) again, this time in Naumburg, very close to Leipzig, and I was happy that some friends from Leipzig came there, as well, such as Lisa, Paul, Alex, Clarissa and even Susett. Of course I met many old friends there, too... we celebrated New Year there and the atmosphere was really great. But that's something I hope to write about in a few days, here in my LJ. Stay tuned!

~ The End ~

Read past years' reviews from 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010 and 2011, if you like.

Kie mi estis inter la 3-a kaj 17-a de Decembro, ĉi-jare? Jes, en Rusio! Pli ekzakte, en Jekaterinburgo, ĉe mia mojosega koramikino Jana. ^^



Do, por alveni tie, mi simple bezonis vizon por Rusio. Ŝajne tio sufiĉe facilas por germanoj. Mi bezonis konfirmilon de la hotelo en Jekaterinburg aŭ formalan invitleteron de Jana. Sed la unua metodo pli facilis, ĉar mi eĉ ne bezonis poŝte senditan version. Skanita kaj printita kopio tute sufiĉis. Kaj post unu semajno mi jam sukcese ricevis mian rusan vizon en mia pasporto.

Je la 3-a de Decembro mi do forlasis mian karan domon, prenis la InterConnex al Berlin (indus pli frue mendi la bileton por la ŝparprezo, fakte!), kaj tie havis ankoraŭ sufiĉe da tempo, ĝis la ekflugo de mia aviadilo moskven. Tial mi simple forŝlosis miajn pezajn aferojn kaj iomete promenadis tra Berlin. Survoje mi subite ekvidis la stratonomon, kie Chuck & Judith loĝis, kaj mi altelefonis ilin. Hazarde, Chuck ĵus sidis en iu apuda vjetnama manĝejo kaj invitis min. Mi hastis tien kaj ni kune manĝis. Poste li iris al sia laboro kaj mi vizitis Judith. Ni babilis pri lingvoj kaj mi denove povis admiri ŝian lernolibran kolektadon. Poste mi reprenis mian bagaĵon, iris al la flughaveno kaj... ekis unue al Moskvo (Domodedovo). Tie jam kuŝis neĝo kaj mi devis iel pasigi 5 horojn en la flughaveno. Iel ĝi funkciis kaj mi miris pri la granda kvanto de tjurkaj kaj ne-eŭropaspektaj personoj tie. Kelkaj eĉ iomete aspektis timigaj, sed mi jam antaŭe sciis, ke oni ne ridetu en Rusio. Tion oni simple ne faras. Do. Pro laceco tio ne estis problemo por mi, tiam. Per alia rusa aviadilo mi poste flugis rekte al Jekaterinburg, kie mi provis serĉi la eliron el la flughaveno... tio vere ne facilis!

Sed tiam venis mia kara Jana kaj kunprenis min! Ŝia panjo jam atendis nin ekstere en la aŭto. Ŝi tuj veturigis nin al la hotelo (AVS Отель), kie mi loĝis la 14 tagojn. Vespere ni manĝis kune ĉe la familio de Jana. Estis agrabla familio, ambaŭ gepatroj parolis Esperanton bone kaj ankaŭ la fratino de Jana, Lena, parolis ĝin. Mi ja konis ŝin de la FESTO en Francio. La patrino de Jana ĉiam manĝigis min kun ege bongustaj aferoj, ankaŭ tipikaj rusaj manĝaĵoj kiel борщ, сельдь под шубой, пироги aŭ пельмени kaj mi ĉion ŝatis. Kaj mi eĉ denove – samkiel en Ĉinio – iomete alkutimiĝis trinki teon denove. Tion oni ofte kaj multe faras en Rusio, mi lernis. La temperaturo en Jekaterinburg (kiu situas en la Uralo, je la azia flanko de la kontinentlimo inter Eŭropo kaj Azio) ĉiam estis inter -14°C kaj -23°C, sed unufoje la termometro eĉ falis ĝis -28°C, nekredeble! Sed ĉar la vetero tie estas ĉiam seka en vintro kaj ne tro multe neĝis kaj ankaŭ vento kutime forestis, oni povis vere vivi tiel (surhavante 4 "sedimentojn" da vestaĵoj).
Ho, kaj dufoje la gepatroj de Jana eĉ invitis nin manĝi en rusa kaj en tatara restoracioj. Tio estas, ĉar ili estas parte tataraj kaj la patrino eĉ denaske parolas la tataran. Mi kelkfoje aŭdis ŝin paroli ĝin telefone aŭ rigardi tataran televidkanalon. Ĝi estas tjurka lingvo vere tre simila al la turka.

Jana ofte montris al mi la urbon, kaj ankaŭ ŝian universitaton. Ni fakte multfoje vizitis klasojn kune, pri kvantuma meĥaniko (mi plej ŝatis tion!), termodinamiko, ĉiela meĥaniko, pri la rusa lingvo kaj ankaŭ pri pedagogio. Tio estis la unua klaso, kien Jana kunprenis min. Ili rigardis la francan filmon Les Choristes, kiun mi ja jam konis. Post la filmo, evidentiĝis, ke mi estis la sola, kiu jam konis la filmon, do la instruistino demandis, ĉu mi volus gvidi la diskutadon, hehe. Mi ne povis! Sed mi devis klarigi la germanan edukadan sistemon — en Esperanto, kun Jana kiel mia tradukistino. En la aliaj klasoj mi kelkfoje iomete aŭskultis, sed kelkfoje simple lernis sumerajn vokablojn per ANKI. Ofte fakte estis malfacile iri al la universitato, ĉar ĉiam estis iuj gardistoj, kiuj devis kontroli la paperojn. Unu eĉ tute ne volis enlasi min kaj ni bezonis unue demandi la pedagogian instruistinon. Grmpf. Kutime ni uzis iun sekretan metodon tamen eniri tra la studentmanĝejo. Ruza rusino, mia Jana! ;)

Alian tagon ni estis ĉe la komencanta kurso de la Esperanto-grupo de Jekaterinburg, kaj fakte Jana kaj mi faris la samajn taskojn en la germana kaj rusa, por praktiki tiujn lingvojn. Kutime ni ĉiutage parolis Esperanton, kio estis mojosa, ĉar neniu surstrate povis kompreni nin. Fakte, la Esperanto-instruisto de la tiea kurso eĉ venos al la JES (la silvestra Esperanto-renkontiĝo por junuloj, kiu sekvontsemajne okazos en Naumburg, tuj apud Leipzig!). Amuza homo, li, kun amuza rido. Mi ŝatus interkonatigi lin kun Paul. ;)

Alia mojosa loko en Jekaterinburgo estis la Коммуникатор (Kommunikator): oni pagas po 1 rublon por ĉiu minuto (40 rubloj = 1 eŭro), kaj ricevas senkostan teon kaj keksojn, kaj oni povas iri al iu ajn ĉambro, ripozi tie, babili, uzi la senkostan interreton, organizi iujn renkontiĝojn aŭ pruntepreni la ludojn tie. Jana kaj mi ofte estis tie, por la angla klubo, la germana klubo (mi kiel denaskulo de la germana estis la atrakcio tie!) aŭ simple ĉar ni ankoraŭ havis tempon. Krome, en la Kommunikator oni nek rajtas fumi, nek rajtas drinki. Por kelkaj ĉambroj oni eĉ devis senŝuiĝi. Tio certigis bonan atmosferon. Jana kaj mi eĉ unufoje faris babiladon ĉe Skype kun retkamerao, sidante ĉe la sama tablo. Frenezaj ni! :D

Mi ankaŭ konatiĝis kun kelkaj amikoj de Jana. Ekzemple kun Sofja ("Sofa"), kun kiu mi parolis iomete ruse kaj angle. Kaj ni kune iris kun Jana al la germana(!) kristnaskbazaro, kiu havis entute 6 budojn, kie oni povis mendi ardvinon (Glühwein/глинтвейн) kaj aĉeti kiĉaĵojn, hihi. Malgranda bazareto, sed simile al la germana tamen. Kaj mi ekkonis Ĵenja, bona amikino de Jana, kiu ankaŭ lernas Esperanton nun. Mi do povis ankaŭ kun ŝi komuniki. Kaj mi kelkfoje en la universitato parolis kun მზე (Mze), la kartvela kunstudentino de Jana, kun kiu mi unufoje skribis letereton dum la leciono, en la rusa lingvo sed kun kartvelaj literoj. Tio mojosis! Kaj ŝi poste ankaŭ invitis nin viziti ŝin en ŝia studentloĝejo. Laŭ mi, rusaj studentloĝejoj aspektas sufiĉe en ordo, laŭ la stilo iomete inter germanaj kaj ĉinaj studentloĝejoj. Ŝi loĝis kune kun nur unu alia studentino, sed ili ambaŭ nur havis unu ĉambron, kaj ili partigis la banĉambron ŝajne kun kelkaj aliaj loĝĉambroj de aliaj. Sed aspektis loĝebla. :)

Ege mojosa estis nia ekskurso al Kourovka, al la astronomia observatorejo (Jana ja studas astrofizikon), kie Jana kelkfoje laboris kaj eĉ loĝis dumtempe. Ŝia patrino veturigis nin per aŭto tien, sed ni haltis ĉe la limo inter Azio kaj Eŭropo por fari kelkajn fotojn. Pro la malaltegaj temperaturoj de -27°C je tiu tago kaj la profesio de la patrino (ŝi estas vojaĝgvidantino kaj -organizantino), ni estis rapidege gvidita al la plej belaj lokoj, devis teni niajn brakojn tiel kaj tiel, *ĉik* *ĉik*, kaj la fotoj estis faritaj. Mi ricevis memormoneron pri la landlimo kaj ni hastis reen al la aŭto. Miaj manoj preskaŭ forfalis, ĉar mi stulte lasis miajn gantojn en la aŭto, ho ve!
En la observatorejo oni ankaŭ preskaŭ frostmortis, sed almenaŭ ene estis iomete varmeta. Kaj la ĉefino de tiu loko manĝigis birdetojn per semoj! Ankaŭ mi, kaj ili flugis al mia mano, *murrrrrrrr*, kiel ĉarme! Nu, la teleskopoj estis interesegaj, ili havis kelkajn grandajn kaj ne-tiel-grandajn, nova kaj malnova teĥnologio unu apud la alia. Kaj unu grandegan teleskopon ankaŭ. Tio ege ege interesis min kaj mi ŝatus iam vere vidi, kion la teleskopoj vidas. Kaj ŝajnas ial, ke mi rekonas pli da nebuloj kaj pli da montoj sur Marso, ol Jana konas. ;)

Je la 15-a de Decembro estis la "Zamenhof-tago", kaj ni kune festis tion kun la esperantistaro de Jekaterinburg kaj la apudaj urboj, kiel Niĵnij Tagil, Ĉeljabinsk kaj aliaj. Multaj homoj ĉeestis, komencantoj kaj fluaj parolantoj, kelkaj ricevis lingvajn diplomojn. Jana nun havas ŝian certigilon de lingvokapablo je nivelo C1 en Esperanto. Mi fieras pri ŝi! Baldaŭ ŝi atingos certe la saman nivelon pri la germana. Ŝi multe pli rapide lernas ĝin ol mi la rusan. Homoj tie prezentis muzikon, poemon, torton kaj mi eĉ prezentis akĉentan skeĉon (kiel ĉiam) kaj mi prezentis mallonge mian hejmurbon kaj nian Esperanto-grupon de Leipzig, kion ni faras, kio estas nia Lingva Vespero, ktp. Mi estis la sola eksterlanda vizitanto tie. Ankaŭ Jana prezentis memverkitan poemon de ŝi.

La lastan tagon antaŭ mia forflugo hejmen ni pasigis parte en kafejo/trinkejo kun Katja (esperantistino kaj amikino de Jana), kiu estis fotistino kaj volis fari multajn fotojn de mojosaj, junaj amparoj. Hazarde ni ekzakte taŭgas al tiu priskribo. Do ŝi ege multe fotis nin tie. Kaj mi jam antaŭĝojas iam vidi tiujn fotojn. ^^
Post tio, la gepatroj portis min kaj mian bagaĵon al la flughaveno, ni ĝisis elkore kaj Jana akompanis min ĝis tie, kie ŝi ne plu rajtis kunveni. Domaĝe, vere, eble la spaco en mia kofro sufiĉus por ŝi? Tion mi ŝatintus! Sed mi ja havis nekredeble belajn du semajnojn tie. Mi ne povus plendi!

Kaj mi flugis reen same kiel mi venis: unue al Moskvo, kie mi pasigis longajn, lacajn 8 horojn, poste mi flugis al Berlin, denove vizitis Judith & Chuck en ilia loĝejo. Tie mi rajtis ripozi iomete de la longa kaj elĉerpiga vojaĝo (la flugo kaj atendado). Mi iomete manĝis, eĉ dormis duonan horon, kaj poste manĝis en la "sekreta tajlanda restoracio" kun ili. Ni vizitis librovendejon, same kiel dum mia vojaĝo al Berlin, kaj mi eĉ aĉetis kelkajn librojn tie (bedaŭrinde en Rusio mi ne trovis iujn taŭgajn librojn aŭ malmultekostajn vortarojn). Kaj vespere mi prenis la trajnon al Leipzig. Je la 17-a de Decembro, je 19:00 mi alvenis hejme denove kaj tuj montris fiere kaj ĝojplene la fotojn al miaj gepatroj kaj rakontis pri ĉio kun pli freŝaj memoroj ol mi nun havas. =)

Pardonu, ke mi pigris enmeti pliajn fotojn en tiun ĉi enskribon. Mi vere ŝatus, sed fajfas pri beleco de mia blogo. Anstataŭe mi aldonos ligilon al la fotaro ĉe Facebook:
Mia fotaro pri Jekaterinburg

Schon komisch, dass ich jetzt doch wieder öfter blogge, wo ich doch eigentlich meine Magisterarbeit schreiben sollte. Aber heute habe ich wirklich lange dafür in der Bibliothek gesessen.
Dafür möchte ich jetzt über einen seltsamen Traum schreiben, den ich letzte Nacht hatte:

Ich konnte in meinen Träumen eigentlich nie fliegen (so wie viele andere), sondern immer nur springen. Hoch springen, weit springen... meist bin ich in Träumen gerannt und gesprungen und habe mir dann überlegt, dass ich ja theoretisch weiter springen können müsste, wenn ich den Fuß erst viel später wieder auf den Boden aufsetze. Ist ja logisch, ne? Also tat ich das und siehe da: so lassen sich Sprünge von 20, 50 oder 100 Metern mühelos vollziehen. Und für die Höhe klappt das auch so ähnlich (das war aber etwas schwieriger). Naja... das habe ich alles irgendwann mal in Träumen vor einigen Jahren herausgefunden und diesen Skill dann in späteren Träumen ausgebaut.
So auch in diesem. Und diesmal hatte diese Art zu springen sogar einen Namen, nämlich Long Jump. Lustigerweise war ich mir dessen bewusst und auch, dass es eine Art Superkraft von mir war. Trotzdem hatte ich einfach meinen Spaß, und bin in der Stadt herumgesprungen! Diese Stadt sah allerdings mehr nach San Andreas aus GTA (1) aus. In der Nähe eines Hafens bin ich dann auf einem recht großen Frachtcontainer herumgesprungen, habe Kisten hin- und hergeschoben und bin auf hohe Gebäude gehüpft, die dort herumstanden. Irgendwas habe ich gesucht... oder ich wollte mit meinen Long-Jump-Superkräften ein Verbrechen vereiteln. Genau weiß ich das alles nicht mehr. Dann fand ich in einer großen Kiste eine große Tüte, in der sich neben Stroh und Futter ein Hamster und ein Chinchilla befanden, einfach so. Ich habe den Hamster mitgenommen und das Chinchilla dringelassen (wie konnte ich nur?!).
Was dann geschah, ist mir nicht mehr so bewusst. Ich bin mit dem Hamster geflohen, sprüngeweise, und habe mich irgendwo versteckt. Irgendwann habe ich den Hamster dann an einer Ecke freigelassen und habe gehofft, er sucht das Weite. Aber er ist nur geradeaus und dann sofort einmal um die Ecke in ein kleine Vertiefung in der Wand gerannt. Ich habe vergeblich versucht, ihn wieder herauszupuhlen, aber das klappte nicht. Und dann...? Keine Ahnung.

Heute früh konnte ich mich noch besser dran erinnern, aber da musste ich ja aufstehen. War heute mit Lisa und Hanna beim HIT-Markt Pizza essen (die ist dort wirklich gut!) und danach in der MPI-Bibliothek mit Lektüre über Maltesisch beschäftigt. Es bleiben noch knapp 60 Tage für meine Magisterarbeit. Uff... theoretisch müsste ich jeden Tag 'ne Seite schreiben. :/

This entry is about linguistics again, yay! Over the years, I have always been a bit fascinated (or rather: amused) by chance similarity between words in totally unrelated languages. I will try to keep the introduction short. So "cognates" are words in two languages that are etymologically related and share a common root in a common proto-language, like English green and German grün are cognates, because their common root is Proto-West-Germanic *gronja-. Sometimes they develop different meanings in the two respective daughter languages. And of course there are also loanwords from other languages. And there are many words that sound a like in two different languages, but mean something different, like fear doesn't mean vier ("four") in German, but sounds almost the same.
But there are also words in different languages, that are not related, but still sound the same and mean the same thing. I call them pseudo-cognates for obvious reasons.

The rules are: the words may be neither borrowed nor related. The meaning should be really identical or at least very close. The pronunciation should be (nearly) identical, except for very small differences like tones, vowel quality and maybe stress or vowel length.

And here's my collection so far:

Klingon: 'a [ʔɑ] = but
Russian: а [a] = but, and

Awngi: agwo [agʷo] = water
Spanish: agua [agwa] = water

Beria/Zaghawa: áɪ̄ [aɪ̯] = I
English: I [aɪ̯] = I

Ancient Greek: ἀεί [aei̯] = always (Modern Greek pronunciation: [ai])
Icelandic: æ [ai̯] = always

Welsh: ac [ak] = and
Wolof: ak [ək] = and

Atakapa: ak [ak] = water
Proto-North-Omotic: *ak' [akʼ] = water

Bole: àmma [amːa] = water
Cherokee: ᎠᎹ [ama] = water

Arabic: انت [æntæ] = you (sg. m.)
Japanese: あんた [anta] = you (coll.)

Esperanto: aŭ [au̯] = or
Swahili: au [au̯] = or

English: bad [bæd] = bad
Persian: بد [bæd] = bad

Persian: بله [bæle] = yes
Spanish: vale [bale] = okay

Japanese: 骨 [bone] = bone (in certain phonological contexts)
Middle English: bone [boːnə] = bone

English: die [dɑɪ̯] = to die
Proto-Miao-Yao: *dai [dai̯] = to die

Bulgarian: ден [dɛn] = day
Chechen: ден- [den-] = day (oblique stem)

Dogon: di [di] = water
Eastern Magar: ? [di] = water

English: dog [dɔɡ] = dog
Mbabaram: dog [doɡ] = dog

English: jot [ʤɒt] = to note down
Thai: จด [ʨòt] = to note down

Breton: ha [hʌ] = and
Guaraní: ha [ha] = and

German: habe [haːbə] = to have (IMP form)
Latin: habe [habe] = to have (IMP form)

English: he [hi] = he
Pirahã: hi [hi] = he, she, it

Chinese (Shuangfeng dialect): 耳 [ie̯] = ear
English (British dialect): ear [iːə̯] = ear

Tsez: ило [ilo] = there
Wambule: इलो [ilo] = there

Hurrian: ? [ini] = this
Indonesian: ini [ini] = this

Basque: hiri [iɾi] = city
Sumerian: 𒌷 [iri] = city

Dargi (Mekegi dialect): ит [it] = he, she, it
English: it [ɪt] = it

Russian: я [ja] = I
Mien: ya [ja] = I

Dumi: ये [je] = also, too
Mandarin: 也 [i̯ɤ] = also, too

Zuñi: k'a [kˀa] = water
|Haasi: ka [ka] = water

English: cock [kʰɒk] = penis (vulg.)
Vietnamese: cặc [kɑˀk] = penis (vulg.)

German: kann [kʰan] = (I) can
Mandarin: 堪 [kʰan] = can, to be able

Dagaare: koɔ [koɔ̯] = water
Ghari: ko [ko] = water
Mapudungun: ko [ko] = water

Russian: коси- [kʌsʲi-] = to mow (stem form)
Tsez: коси- [kʰɔ̝si] = to mow (stem form)

Belhare: लेक्- [lɛk-] = to lick (stem form)
German: leck- [lɛk-] = to lick (stem form)

Ancient Greek: λίᾱν [liaːn] = too much
Finnish: liian [liːɑn] = too much

Hawaiian: like [like] = like, same
Middle English: like [liːkə] = like

English: long [lɔŋ] = long
Mandarin (Xi'an dialect): 隆 [loŋ] = big, strong, long

Korean: 말 [mal] = language, talk
Old Norse: mál [mɑːl] = language, talk

Biak: man [man] = man
German: Mann [man] = man

Breton: me [mɛ] = I
Georgian: მე [mɛ] = I

French: main [mɛ̃] = hand
Xârâcùù: ? [mɛ̃] = hand

English: mess [mɛs] = mess, chaos, disorder
Kaqchikel: mes [mes] = chaos, disorder, garbage

Chinese (Cantonese): 面 [min] = face, surface
English: mien [miːn] = facial expression

Eleme: mu [mu] = water
Jurchen: ? [mu] = water
Middle Egyptian: mw [mu] = water

Swahili: na [na] = and
Tok Pisin: na [na] = and

Greek: νερό [ne̞ro̞] = water
Telugu: నీరు [neːru] = water

Brahui: ني [niː] = du (sg.)
Mandarin: 你 [ni] = you (sg.)

Japanese: 人 [niɴ] = human, person, man
Somali: nin [nin] = person, man

Barbareño: ? [oʔ] = water
French: eau [o] = water

English: pay [pʰæi̯] = to pay
Mandarin: 赔 [pʰei̯] = to pay back

Belhare: पिक् [pik] = pick (a tool)
English: pick [pʰɪk] = pick (a tool)

English: rim [ɹɪm] = rim
Thai: ริม [ɾim] = rim

Cantonese: 三 [saːm] = three
Georgian: სამ(ი) [sam(i)] = three (-i = NOM)

Indonesian: sama [sama] = same
Swedish: samma [samːa] = same

Basque: sei [s̺ei̯] = six
Italian: sei [sei̯] = six

Cora: si [si] = to see
English: see [si] = to see
Irarutu: si [si] = to see

Akkadian: ? [ʃiː / t͡ɬiː / ɬiː] = she
English: she [ʃiː] = she

English: so [soʊ̯] = so
Japanese: そう [soː] = so

Manchu (Xibe dialect): ? [sun] = sun
Old English: sun [sʊn] = sun

Kazakh: тау [tau̯] = mountain
Miao (Suyong dialect): tau [tau̯] = hill

Ancient Greek: θεό(ς) [tʰeó(s)] = God (-s = NOM)
Nahuatl: teo(tl) [teo(t͡ɬ)] = God (-tl = NOM)

Karen: thi [tʰi] = water
Kuna: di [ti] = water
Proto-Hadza: *ti [tʰi] = water
Suoy: ? [tɨʔ] = water

Ainu: トゥ [tu] = two
English: two [tuː] = two

Bezhta: цикIе [ʦɪkʼɛ] = young goat
German: Zicke [ʦʰɪkə] = she-goat

Italian: ciao [ʧau̯] = bye; hello
Vietnamese: chào [cɑu̯] = to greet; bye

Basque: ur [uɾ] = water
Yugh: ? [ur] = water

Hebrew: ו [va] = and
Vietnamese: và [va] = and

Komi-Zyrian: ва [va] = water
Puma: व [wa] = water

English: valley [væli] = valley
Georgian: ველი [vɛli] = valley

German: wenn [vɛn] = when
Itelmen: вэн [βɛn] = when

Ainu: ワㇰカ [wakːa] = water
Kaxararí: waka [wɐka] = water

Coahuilteco: wan [wan] = water
Norwegian (Bokmål): vann [ʋɑnː] = water

If you come across more such pseudo-cognates, please tell me in a comment or somewhere else and I will add them! Also, if you have doubts about any of those (be it phonetics, semantics or borrowing/relatedness), please write a comment and I'll explain or do some further research.

Antaŭ iomete pli ol unu semajno mi revenis de la FESTO, Esperanto-renkontiĝo por gejunuloj, kiu kutime okazas en Francio. Ĉi-foje en la eta urbo Métabief proksime al la landlimo kun Svislando. Fakte, kvankam la F en FESTO ne signifas "fiziko", por mi ĝi iomete havis tiun impreson, sed legu mem...

1-a tago
Mi ne dormis en tiu nokto sed preparis miajn pakaĵojn kaj ekveturis buse al la stacidomo de Leipzig por komenci mian longan vojaĝon al la FESTO. Pro konstrulaboroj ĉe la stacidomo, mi devis preni anstataŭan buson (SEV) al la stacidomo apud la flughaveno, same kiel multaj aliaj vojaĝantoj. Mi sole vojaĝis almenaŭ ĝis Basel kaj mi ne povis trovi la buson. Aliaj havis la saman problemon, ŝajne, eĉ la onta veturisto de la buso mem. Mi ekbabilis kun iu studento, kiu ankaŭ volis veturi ĝis Basel kaj kiam finfine la buso venis kaj ni ŝanĝis al trajno poste, ni jam amikiĝis kaj parolis la tutan vojaĝon. Li estas studento de teoria fiziko kaj vojaĝos ĝis Zürich por viziti sian koramikinon, kiu staĝas en la CERN. Ŭaŭ! Mojosege! Mi ĉiam volis babili kun fizikistoj, kiu scias multe pri kvantuma fiziko, korpuskloj, kosmologio ktp. kaj li – Uwe – estis la ĝusta persono por tio. Do mi demandis multege kaj li klarigis libervole ĉion pri Higgs-bosonoj, neŭtrinoj, la Planck-konstanto, kvarkoj kaj gluonoj (pri tiuj li diplomiĝas, se mi ĝuste rememoras)... mi lernis ege multe kaj forgesis eĉ pli. Pro la interesega parolado, la vojaĝtempo ŝajne mallongiĝis kaj en Basel ni ĝisis. Tie mi atendis Clarissa kaj Benedikt, kiuj venis el alia urbo kaj kun kiuj mi daŭrigis la vojaĝon. Cetere, la stacidomo en Basel aspektas sufiĉe malpura — tion mi ial ne atendis de Svislando.
Niaj sekvontaj stacioj do estis Yverdons-les-Bains, kie ni renkontis Andi kaj unu aŭ du aliajn esperantistojn, kaj poste Vallorbe, kie atendis pliaj esperantistoj. Ni buse transiris la landlimon al Francio kaj ĉirkaŭ je 19:00 ni alvenis en la gastejo en Métabief (ski-vilaĝo kun malpli ol mil enloĝantoj).
Tie ni ricevis niajn ĉambrojn (mi poste ŝanĝis mian), kaj kune iris al la "koncertejo" (600 m for), kie estis la akceptejo. Bedaŭrinde mi pro malfrua aliĝo ne ricevis nomŝildon. :( Reen en la gastejo ni kune manĝis, kaj la vespermanĝo estis fakte tajlanda fiŝaĵo — mi certis!
Post tio (aŭ antaŭe?) mi jam ekkonis kelkajn novajn vizaĝojn kiel ekz. Shenja (Женя) el Schwedt/Ukrainio, kiu estis denaskulino, kaj mi ĝojis pri multaj malnovaj geamikoj, precipe pri Saci & Lætitia (el Hungario kaj Francio, ambaŭ denaskulinoj), kiujn mi lastfoje vidis dum la IJK en Liberec. Poste ekis jam la interkona vespero. Ni ludis "Alle die", kaj oni esperante ŝajne diras "FESTO movas ĉiujn tiujn, kiuj...". Amuzega ludo, kaj ni ja jam estis multe tie (entute eble venis 100 esperantistoj), kaj poste venis alia malgranda ludo, kie oni grupiĝu subite tiomope (ĉu tiu vorto ekzistas?), kiom la gvidanto diras. Tie mi ankaŭ ekkonetis knabinon el Rusio, kiu laŭdire studas astrofizikon! Mojose!

2-a tago
Mi ne ekzakte scias, kio igis min iri al la matenmanĝo, sed mi vere iris. Feliĉe. Ĉar tie mi renkontis Jana (Яна) denove, tiu rusa astrofizikistino el Jekaterinburg, kaj ŝia pli silenta fratino Lena (Лена) (vd. la bildon). La matenmanĝo estas iomete malvasta. Fakte nur bageto, butero kaj mielo kaj marmelado. Kie estis la maizflokoj (tiel do oni diru cornflakes!)? Feliĉe, Leo havis la ideon veturigi nin aŭte al la (mal)proksima superbazaro. Tion ni do faris, kaj babilante kun la du ruzinoj rusinoj, ni decidis pro la komuna problemo aĉeti pakaĵon de maizflokoj por la matenmanĝo, por ni tri. Jen nia заговор. ^^ Kaj ankaŭ ni aĉetis iom da pudingo kaj aliajn aferojn.
Tagmanĝon ni ĉiam manĝis en la gastejo aŭ antaŭ ĝi, ĉar la vetero ĉiam bonegis tie, estis eĉ tro varme, foje. Ekzemple je tiu tago, kiam ni faris ekskurseton al la (mal)proksima lago; tio daŭris 2 horojn perpiede kaj ni iris tra la suno kaj tra l' arbaro. Finfine ni ĉiuj alvenis ĉe la lago, kie kelkaj el ni eĉ iris naĝi. Sed ne mi, ĉar mi ne kunportis naĝvestaĵon. Tamen bela lago, kun cignoj eĉ. Kaj nur poste, kiam ni volis iri hejmen, Andi diris al ni, ke ekzistas buso rekten al la gastejo, kiu ankaŭ veturas de tie al la lago! Ho ve.
Post la vespermanĝo (ankaŭ en la gastejo, kaj kun multe da franca fromaĝo!) koncertis franca regeo-grupo poste en la koncertejo kaj ni ĉiuj dancis freneze kaj ĝuis la etoson. Kaj Leo poste diskĵokeumis kaj do ankaŭ la diskejo mojosis. Mi tamen ofte sidis ekstere en la freŝa aero babilante kun la aliaj, ĉar mi ne tro longe povas elteni laŭtegan muzikon. Tiun apuddiskejan etoson mi eble plej ŝatis kaj mi ofte estis tie.

3-a tago
Post la matenmanĝo (jes, mi vere ĉiutage matenmanĝis, sed ne ĉefe pro la maizflokoj ^^) ni decidis fari aligatorejon. Fakte dum la FESTO la programo estas ne tro granda kaj oni havas multe da libertempo. Unue mi pensis, ke tio estus enuiga, sed se oni havas amikojn kaj eblecojn, estas kiel ferioj. Do, ni organizis aligatorejon, kie oni rajtas paroli ĉiun lingvon krom Esperanton kaj la gepatran lingvon. Mia listo estis sufiĉe longe kaj mi eĉ elprovis mian (aĉan) rusan, dum Jana praktikis iomete sian (amuzan) germanan. Estis bonege kaj sufiĉe multe da homoj venis.
Post tio, ni (Jana, Lena kaj mi) decidis denove elprovi la lagon, ĉi-foje perbuse! Tiu ekveturas senkoste dum la tagmeza tempo. Ni do ne povis manĝi multe dum la tagmanĝo, sed rapide hastis al la bushaltejo. Jen ankaŭ estis aliaj homoj, kiuj volis veturi tien, ekz. Andi kaj Sjoerd (el Nederlando). Senkonstaj busoj, imagu! Ni do havis multege da tempo ĉe la lago. Kaj revidante la akvon, mi decidis iri naĝi simple en mia mallonga pantalono. Do, ni naĝis; la akvo estis freŝa nur en la temperatura senco, sed al mi tamen plaĉis tio. Poste ni promenadis iom kaj ludis rusan kartludon (Дурак, aŭ germane: Arschloch).
Denove en Métabief, post la vespermanĝo (kun fromaĝo!) koncertis EspoDespo kaj iu franca rokgrupo, kaj denove estis la diskejo. Tamen, multaj decidis viziti la gufujon. Kutime, la gufujo ja estas trankvila ĉambro kie oni babilas je kandela lumo, trinkas teon (aŭ mi lakton) ĝis la nokto-nokto-fin. Ĉi-foje, la gufujo estis la spaco ĉirkaŭ la fajro ĉe la tendaro. La homoj, kiuj ne loĝis en la gastejo, kiel Andi, Saci, Lætitia, Roĉjo ktp., loĝis en siaj propraj tendoj for de la gastejo... ege for. Ege ege for, fakte. Imagu: la gastejo foras de la koncertejo 600 metrojn (mi elprovis ĝin en Google Earth), dum la tendaro foras de la koncertejo (en la sama direkto) preskaŭ 800 metrojn, almonten! Kaj mi aŭdis, ke la duŝejo de la tendaro estas eĉ pli for de ĝi. Tio ĝenis multajn, ĉar tiel la du grupoj foje estas disigitaj kaj mi ekzemple ne vidis Saci (cetere, elparolu ŝin ['ʃɒʦi]) tiom ofte kiom mi volintus. Do, la gufujo ankaŭ troviĝis tie en la arbaro. Estis amuze, sed tamen mi sopiris la veran gufujon kun ties trankvila atmosfero. Sed homoj ludis fluton kaj kalimbon/mbiron/lamelofonon (mojosa instrumento!)...

4-a tago
Post la matenmanĝo (jes, denove!) kaj ludo de Bohnanza inter germanoj, francoj, britoj, rusoj kaj danoj, ni tagmanĝis kaj iris al alia ekskurso. Ŝajne kutimas ĉe l' FESTO iri pli ofte al ekskursoj, ĉar ne estas tiom da distra programo. Ĉi-foje ni piediris ĝis la stacio de la Coni'fer, klasika vaportrajno, kiu veturas kelkajn kilometrojn tra la arbaro kaj poste reen. Denove mi pasigis la tagon kune kun Jana kaj Lena, kaj ni tre ĝuis la trajnvojaĝon, kvankam ne videblis multe pli ol arboj. Ĉe la alia haltejo ni eltrajniĝis kaj iris al iu lageto, kie ĉiam post 22 minutoj okazu iu vidindaĵo! Okazis nenio fakte kaj ni atendis naive kaj vane. Sed la ŝercoj amuzigis min. ;)
Revenante ni denove piediris kaj iomete promenadis tra tiu dormanta vilaĝo.
Kion ni faris vespere, mi ne entute rememoras... verŝajne vespermanĝo, koncerto, kaj mi rememoras, ke mi kun Jana poste iomete promenadis tra la vilaĝo.

5-a tago
Jen pli granda ekskurso post la matenmanĝo (hah, tiuj dolĉaj maizflokoj! ^^), nome al Lausanne en Svislando! Granda grupo ekveturis en aŭtoj kun manĝpakaĵoj kaj tramarŝis la urbon tie multope, sed Leo ial havis la ideon veturi la rusinojn kaj min en sia aŭto por mem promenadi. Al mi plaĉis tio ideo, ne nur pro ili, sed ankaŭ, ĉar mi pli ŝatus promenadi en urboj en malgranda grupo. Tiel oni povas mem decidi kien iri kaj ne devas rapidiĝi aŭ atendi tro. Lausanne estis bela urbo, kun pentraĵecaj stratoj, (por Lena) interesa arĥitekturo, kaj (por mi) granda placo kun miloj da paseroj, kiujn ni manĝigis apud la Lago de Ĝenevo. Survoje ni fakte dufoje hazarde renkontis la grupegon, do Lausanne ne povas esti tiom granda. ;)
Leo, Jana, Lena kaj mi pasigis vere belan tempon tie kaj poste reveturis al Francio al nia gastejo. En la vespero denove estis koncerto, kiel ĉiutage. Ĉi-foje mia kunloĝanto Jonas Marx – aŭ Jonny M – kantis regeajn kantojn en Esperanto kaj germana. Mi ĉiam ne estis tro granda ŝatanto de regea muziko, sed tie mi ekŝatis ĝin, li vere faras bonegan, ĝojigan muzikon kaj poste donis senkostan KD-on al mi kaj aliaj. Mi ĝojas! Estis bonega vespero, eĵe boneĵe! ^^

6-a tago
La sesa tago de la FESTO estis iomete pli trankvila por ni. Neniu granda ekskurso ien, sed ni denove organizis aligatorejon, ĉi-foje en la koncertejo (kiu ankaŭ estis malfermita dumtage) kaj kun ludo proponita de Daŝa (ankaŭ el Rusio): ĉiu ricevis paperon kaj skribas iun ajn frazon sur ĝi en iu lingvo, kiun li aŭ ŝi konas, kaj poste plurdonas la paperon al la sekvonta persono, kiu tiam tradukas la frazon al Esperanto. Oni forfaldas la antaŭan frazon kaj plurdonas la paperon por ke la sekva persono povos traduki tiun (esperantan) frazon al iu alia lingvo, kaj tiel plu ĝis la papero estas plena. Estas iomete kiel miksaĵo inter la germana Stille Post kaj ofta tradukado ĉe Google Translate. ;) La rezultoj ofte estis ege amuzaj! Katoj iam iĝis hundoj, katidoj iĝis fiŝoj. Ni multe ridis. ^^
Por la tagmanĝo ni havis denove iun tajlandan manĝaĵon (unu estas tutcerte ไข่เจียว kaj la alia iu rizaĵo kun kokoskarea saŭco) kaj mi tiam finfine sciis, kial! La ĉefkuiristo de la gastejo kulpas. En unu vespero li ankaŭ kunfestumis en la koncertejo kaj iĝis sufiĉe ebria. Li estas franco, kaj ial li alparolis min kaj demandis, de kie mi venas, ktp. Mi respondis en mia aĉa franca (mi preskaŭ ĉion forgesis el mia lerneja tempo!) kaj ni interŝanĝis kelkajn frazojn. Kiam mi demandis, ĉu la manĝaĵo de la unua tago ne hazarde estis tajlanda, li jesis kaj ekparolis tajlande. Mi surpriziĝis ege kaj respondis tajlingve. Li verŝajne surpriziĝis eĉ pli, ĉar je tiu vespero kaj poste mi iĝis lia plej bona amiko. Ni povis multe pli bone komuniki en la tajlanda lingvo ol en la franca, haha. Ŝajnas, ke li jam loĝis 4 jarojn en Tajlando kaj lernis la lingvon kaj kuirarton tie. Li ankaŭ diris ion pri Vjetnamio, ke li estus duone vjetnama, duone franca. Mi ne certis pri tio, ĉar laŭ mi, li aspektis sufiĉe eŭropana. Sed mojose tamen, ke mi babilis taje kun franco. :D
Reen al la sesa tago: posttagmeze ni faris ekskurseton al la somera sledejo, kiu troviĝis tuj apud la koncertejo kaj estis amuza. Poste ni promenadis iomete tra Métabief kaj ekvidis, ke tiu urbeto mem fakte ne enhavas multe da vidindaĵoj. Jana kaj mi pasigis iom da tempo sur herbejo malantaŭ la gastejo, babilante. Ŝi legis kaj tradukis kelkajn de siaj poemoj kaj mi "tatuis" ŝian brakon per ŝia nomo en diversaj alfabetoj. Poste ni ludis badmintonon kun Lena.
Ankaŭ la vespero pasis sufiĉe trankvile. Jana kaj mi provis trovi eblecon reveni hejmen. Jes, tion ni eĉ ankoraŭ ne planis, kaj la karavano tiam ankoraŭ ne ekzistis kaj ŝajne ne ekzistos. Trajnoj kostis ege multe aŭ veturis ege maloportune. Kutime ambaŭ. Mi devis iel reveni al Leipzig, Jana kaj Lena devis esti en München je la postsekvonta tago, ĉar ilia aviadilo flugos al Moskvo, de kie ili prenu 25-horan trajnon al Jekaterinburgo. Jeeeees, la mondo estas granda, sed Rusio estas eĉ pli granda. Ankaŭ Saci volis veturi ĝis München, ĉar ŝi tie planis preni buson hejmen al Hungario. Do, kion fari?! Ni prenis la plej simplan kaj malmultekostan, kvankam malpli komfortan eblecon kaj demandis Wolfgang ("Lupiro"). Li diris, ke li kunprenos nin en sia aŭto. Do, bone...

7-a tago
Tio bedaŭrindege estis la lasta tago de la FESTO kaj ĉiu sentis ĝin. Kelkaj jam devis forlasi nin. Ĉar ni volis ankoraŭ ĝui la belegan veteron, Jana, Lena kaj mi prenis la senkostan buson al la lago denove, ĉi-foje al alia lago tamen. Tie ni denove sunbanis sunduŝis, naĝis iomete (mi ne estas tro bona naĝanto, mi konfesas, kaj preskaŭ mortis ^^), babilis, ludis Дурак kaj Jana tatuis mian brakon per la energikonserva teoremo ε=ħω. Posttagmeze ni revenis hejmen kaj pakis niajn aferojn. Tiam venis la kulminacio de la tuta festo: la Internacia Vespero! Jana kaj mi ne ĉeestis, sed sidis ekstere, ŝirmita de la pluvo (jes, eĉ la ĉielo ploris pro la fino de la FESTO!), kaj parolis kaj ĝuis la lastan vesperon.

8-a tago
Ekzakte je la 1-a horo nokte, Wolfgang ekveturis kun Jana, Lena, Saci kaj mi en sia malgranda aŭto plena de niaj pakaĵoj. Ankoraŭ pluvis kaj ni volonte fermis la okulojn pro timo de tio, kion oni ne povis vidi el la aŭtofenestro. La vojaĝo daŭris sufiĉe longe kaj miaj kruroj preskaŭ mortis. Matene, ĉirkaŭ je la 7-a horo ni alvenis en Türkheim ĉe la librovendejo/loĝejo de Wolfgang (7-Schwaben-Buch, se mi rajtas varbi). Spaco ne abundis, sed ni tamen ĉiu trovis dormlokon. Fakte, la tri knabinoj kaj mi dormis en la larĝa lito. Sed nia "nokto" nur daŭris 1,5 horojn. Poste, Wolfgang kunprenis nin al Buchloe, apuda urbeto, kies nomo laŭdire signifas "ebrie" en la rusa lingvo. Tie ni tri devis ĝisi de Saci kaj Wolfgang, ĉar ni plurveturis al München (Saci veturis alimaniere iel).
Fakte tiel komencis plia mojosa parto de niaj "ferioj": ni vizitis München!
Mi neniam vere estis en München, sed ĝi tute ne malbonas. Ni unue provis serĉi iun trankvilan lokon por sidi kaj ripozi, do ni elektis iun parkon kun la nomo "Theresienwiese" — ŝajne tio estas la loko de la Oktoberfest aŭ io, ĉar ĉie estis tendoj kaj budoj kaj duonfinitaj konstruaĵoj. Malbela loko, do ni iris al la urbocentro. Tio estis bona decido, ĉar la urbocentro vere vizitindas. Ni vizitis preĝejon, kelkajn placojn kun fontanoj, manĝis glaciaĵon, vizitis ludilmuzeon kaj promenadis sencele. Iam ni trovis iun parkon norde de la centro, kaj tio plaĉis al ni.
Iam vespere venis la tempo de ilia foriro. Ni kune veturis al la flughaveno, pasigis iom pli da tempo tie kaj poste sufiĉe rapide ĝisis por ne iĝi tro malgaja. Post la foriro de la du rusinoj, la FESTO por mi vere finiĝis kaj la Postrenkontiĝa Sindromo (PRS) subite atakis min. Mi sidumis tie iomete pli longe, skribis poŝtkartojn hejmen kaj eksterlanden kaj vojaĝis reen al la ĉefstacidomo. Eble estis erarego ne tuj reveni tien, ĉar mi eksciis, nu: foriris lasta trajno, ĉu mi dormu en la staci'?! — kaj jes, mi devis. :(

9-a tago
Ho jes... mi alvokis kelkajn kunvetureblecojn, kiujn mi trovis dank' al mia saĝtelefono (neniu diru, ke tiuj senutilas!), kaj finfine trovis iun, kiu veturos al Leipzig je 6:00 matene. Mi do devis iel pasigi 8 horojn tie. Ĉu dormi? Nu, prefere ne... mi volis varman lokon, manĝaĵon kaj konektingon (tio cetere estas la esperanta vorto por Steckdose/power outlet/позетка!), do mi decidis pasigi la nokton ĉe usona milionulo: McDonald's! Sufiĉe agrabla loko, fakte, kaj mi legis, faris iomete por mia magistra tezo, lernis tajlandajn vokablojn, manĝis, rigardis kaj ordigis fotojn kaj iomete babilis kun alia atendantino, kiu studis geologion. Iam vere iĝis tempo kaj mi foriris el München.
Daŭris ege longe ĝis kiam mi trovis la renkontiĝlokon de mia veturebleco: iu ulo, kiu kelkfoje veturas inter Leipzig kaj München, kaj jam alia ulino veturis kun li. Kostis entute 20€, do bonega prezo. Mi apenaŭ parolis kun ili, ĉar mi ne tro ŝatis ambaŭ; anstataŭe mi tuj ekdormis kaj tiel la 4-hora vojaĝo preterpasis sufiĉe rapide.
Je ekzakte 11:49 mi alvenis en mia kara sed soleca domo, enfalis preskaŭ tuj en mian liton kaj dormis iomete pli.

La Fin'

Konkludo: La FESTO vere mojosas, kvankam la programo estas sufiĉe malplena. Oni tiel povas multe pli fari kun homoj kaj havas libertempon, kion oni mem povas utiligi. Ĉiam estas koncertoj, kaj tio kreas bonegan etoson, precipe vespere. Kaj se oni ne ŝatas la muzikon, ĉiam estos homoj ekstere, kun kiuj parolindas. Se oni volas fari ion, oni povas mem krei programeron. Do, kvankam mi kutimas havi plenŝtopitan programon dum renkontiĝoj, mi ege ĝojis la FESTOn, ne nur pro la ĉeesto de la plej mojosa astrofizikistino de Rusio la mondo, sed ankaŭ por ĉiuj aliaj, pro Leo, pro Shenja, pro Saci, Jonas, Lætitia, pro Emĉjo, Alekĉjo kaj Kvenĉjo, pro Clarissa, Benedikt, Thomas, Paulinka, James, Daŝa, tiuj amuzaj danoj, kun kiuj mi (surprize sukcese!) parolis la danan, kompreneble ankaŭ pro Lena, la freneza kuiristo, Roĉjo, Petriko kun siaj kalimboj, la amuza Meva, Adeline kun sia ĉarma ridetego (:D), pro Andi kaj Julia, pro la tro strikta junulargastejestrino, la paseroj kaj lamoj, pro la agrableco de Wolfgang, pro la infanoj kiuj ĉeestis kaj pro Uwe, kiu bone preparigis min al prisciencaj babiladoj kun Jana. Ĉiuj tiuj (kaj pli!) kreis kaj plibonigis la etoson dum la FESTO kaj mi devas danki al ĉiuj. Sed precipe al Jana. ^^

Heute vor genau 10 Jahren habe ich meinen Blog gegründet. Diesen hier. Leider ist die Blogleidenschaft nach einigen Jahren stark gesunken, nachdem ich anfänglich noch täglich gepostet habe, oder sogar mehrmals täglich! Aber damals gab's ja auch noch kein Facebook, kein Google Calendar und nix. Ich denke, grad mit der rezenten Einführung der Timeline (auch "Chronik" genannt) ist Facebook eher zu einem Mittel geworden, mein Leben aufzuzeichnen. Es ist noch zu früh, mein LJ als "tot" zu bezeichnen, aber wer weiß, vielleicht finde ich wieder hierhin zurück.
Heute ist übrigens Sonntag, ich war gestern mit meiner taiwanesischen Tandempartnerin 雯英 und 3 ihrer Freundinnen zusammen im U Fleků essen. Das ist ein superleckeres tschechisches Restaurant hier in Leipzig. Heute hab ich ausgeschlafen und werde nachher noch in MPI fahren, um dort ein bisschen in der Bibliothek zu lesen, da ich mich gerade auf meine letzte Prüfung in Sinologie (17. April) vorbereite.

Nun aber erstmal die Jahresstatistik (1. April 2012):
• Erstellt: 2002-03-31 15:22:37 (das ist aber eine andere Zeitzone, für mich war schon der 1. April)
• Konto-Typ: Basic Account
• Einträge: 2.187 (das sind nur 10 Einträge seit letztem Jahr!)
• Rate: 0,60 Einträge pro Tag
• Kommentare: 9.305 geschrieben; 11.626 erhalten
• Tags: 86
• Interessen: 146
• Freunde: 144 (21 davon gelöscht)
• Freund von: 128
• Mitglied in: 22 Communities und 9 Syndicated Journals (2 davon gelöscht)

Hat sich also kaum was verändert. Hachja, dabei ist es eigentlich so praktisch. Ich hab mehrere Stundenpläne nicht gepostet, mehrere Ausflüge, habe nie über meine weiteren Forschritte beim Thai-Lernen geschrieben, oder wie meine Prüfungen in Sinologie liefen, habe mich nicht über die zu mir überaus unfreundlichen Studentinnen aus Kaohsiung beschwert, die zurzeit in Leipzig weilen, oder wie schwierig und frustrierend es ist, einen Tandempartner für Thai zu finden, nichts von dem Interview neulich beim Sprachenabend erzählt und auch nicht gesagt, was ich im Sommer für Esperanto-Sachen plane oder wie "weit" ich nun mit meiner Magisterarbeit bin oder dass ich nächstes Semester in der Phonetikanalyse eine Stunde machen werde. Vielleicht komme ich noch dazu, darüber zu schreiben. Oder auch nicht. Wen sowas aber interessiert, schreibe mir bitte im Facebook. Danke! ^^

Im November letzten Jahres hat die Student!, eine Studentenzeitung der Uni Leipzig einen Bericht über unseren Esperanto-Tisch beim Sprachenabend geschrieben, der gar nicht schlecht war. Ein Foto ist auch dabei. Ich hab das mal von meinem Vater einscannen lassen.
Und für diejenigen, die kein Deutsch sprechen, habe ich gerade die Übersetzung auf Esperanto angefertigt, die unter dem Zeitungsausschnitt steht...

En Novembro pasintjara la Student!, iu studenta gazeto de la Universitato de Leipzig verkis raporton pri nia Esperanto-tablo ĉe la LingvoVespero, kaj la artikolo vere estas ne malbona. Ankaŭ ĝi enhavas foton. Mi lasis mian patro skani ĝin.
Kaj por tiuj, kiuj ne parolas la germanan, mi ĵus faris tradukon al Esperanto, kiu troviĝas sub la gazetero...



( Unu lingvo por la tuta mondoCollapse )

My Review of the Year 2011

January
During this time, I was still in Kunming (昆明), China, celebrating New Year's Eve with my Thai friends Tik and Mhuey. There was nothing going on there, no firecrackers, nothing special at all, it was just a normal day. Very boring. I also went to get my haircut and was surprised about the (good!) outcome. Between January 7 and 18 my then girlfriend Tik and I went to visit Thailand, we took the bus from Kunming through Laos and visited mainly the north of this beautiful country. I took a lot of pictures and wrote quite a heap about it, seperated into entries about the places we visited, namely: Chiang Khong, Mae Sai, Chiang Mai (including Doi Suthep and the nice zoo), Lampang, Mae Sot (we rode elephants in Lampang!), Kamphaeng Phet (with its amazing "Old Town" and Tik's auntie and granny), the beautiful city of Chonburi with the much less beautiful Pattaya and the island Ko Lan and finally Chachoengsao and the Bangkok (or at least the Suvarnabhumi Airport). Also, at the end of January (namely January 27, for the record) I bought myself a smartphone: an HTC Desire (that's not my picture).

February
February was quite boring to begin with. Tik was still in Thailand at her parents' place, all others were at home because of the Spring Festival (春节) or the holidays. We also had a little party at our Turkish friend Bartu's place, but more adventurous was the wall-climbing to get back into our dormitory late at night. But on February 10 I celebrated my 26^th birthday with friends at a Korean restaurant. And we got a roommate: Hkawn Tang Seng, from the Jingpho minority in Burma.

March
On March 1 university started again for me, in Kunming. See my schedule here. There were new people at our school and one day it began to snow(!!!) in Kunming. Only a tiny little bit, but you can read about it in the entry, if you know German. We also went swimming with one of our teachers in March, we played badminton, tennis and tabletennis and went to KTV (Karaoke). I wrote about my sport activities in Kunming here.

April
As you might know by now, April 1 is always celebrated as the birthday of my LiveJournal; next year it's going to become 10 years old, oh my! In one entry I wrote about the English Corner, sports, a meeting of Thai pupils and students, Guys birthday party, the Thai Songkran festival, our visit to the amusement park and how I bought the entire Deep Space Nine series on DVD. Big entry! And between April 18 and 23 I went to the city of Wuhan (武汉) all by myself to visit an Esperanto meeting there, about which you can read here in Esperanto and there in German. I had a nice time at the 24^th International Esperanto Congress and I really liked Wuhan.

May
I got a bit lazy again with writing, so I wrote an entry about what happened in May, in which I spoke about our second trip to the West Mountain (西山), about how Tik and I went to the dentist together, my new shoes and how our teacher taught us how to make the Chinese-style ravioli jiaozi (饺子) [video included!]. In May, Mr. Inaba-san left us, we went to see "Pirates of the Caribbean 4" (5/10 points). On May 27, I took a plane to Guilin (桂林) for a 3-week holiday trip with my parents...

June
As I said, my parents came to China and we booked a round-trip to visit everything worth seeing in the country (except for Hongkong, Mongolia and Tibet, as I like to say). Unfortunately, my netbook computer somehow didn't like me anymore and refused to let me edit my LiveJournal. So I only managed to write one entry about our visits to Guilin, Kunming, Dali and Lijiang. Not sure if I will someday write about the rest. I sure should! After these towns, we spent some time on a ship on the Yangtse river (actually Changjiang or 长江) visiting Chongqing, Fengdu, the Three Gorges, the goddamn big dam, Yueyang, Wuhan (again!), Jiujiang, Nanjing, Yangzhou, from where we took the bus to Shanghai. We also saw the clay army of the Qin emperor at Xi'an and then spent about three days in the capital of China — Beijing. Then my parents went back home to Germany and I went back "home" to Kunming. June 24 was Tik's birthday. Then began the exam week. During this time we also had quite some problems with the internet in our dormitory.

July
Still no entries I could link to. So I write some more details in this entry. Luckily I can take my Google Calendar as a reference. After classes ended in July, most of the Thai and Lao students almost immediately returned to their families, so the dormitory got pretty empty. We saw Aeuy, Mhuey and Bo off at the airport, I said bye to Kai and Amila and the nangis and almost everyone else. Many of them I will probably never see again. For Tik's birthday I bought us an amazingly elaborate (not to mention expensive!) photoshooting with the outcome being over 50 beautiful and artistic photos of us in *.jpg and book format. Even though I had more and more doubts, I still hoped for a future of our relationship. In July, we also had to go to the hospital a few times because of Tik's knee. Try to avoid Chinese hospitals, is my advice for you. You won't like them. The inside of my keyboard is more sterile than this place! Between July 24 and 31, Tik and I went on a holiday trip to Shangri-la (香格里拉) and Lijiang (丽江), both extremyl beautiful cities. Eric took us around in Shangri-la, because he's from that town; it's like a small version of Lhasa. In Lijiang we spent about 5 days, but on the bus trip from Shangri-la to Lijiang I had an epileptic seizure and had to stay in hospital for a few ours (nothing serious, though). Poor Tik.

August
I had another week or so in August. My last week in China, it was partly nice, partly stressful and I came to realize a few things. As planned before, I left Kunming on August 8, staying 9 hours at the airport in Inchoen, South Korea, again (which was nice!) and then flying to Frankfurt, were my parents picked me up. Even though I knew I will miss Kunming and Tik very much, I was rather happy to go back to my real home. Not so much because of homesickness, but moreso because I started getting sick of the life there, a little. So from August 9 on, Germany had me back. :) The adventures I had at the airport are worth telling too: in short, I had about 17 kg of dictionaries with me and would have to have payed more than 800 € (not yuan!) altogether for the stuff I had too much. So I threw out some unnecessary clothes, stuff and worthless rubbish, checked in my bag with only 1 kg too much (no need to pay for that!), dressed in about 3 sweaters and two jackets and heaved my 14 kg backpack and my 11 kg sports bag onto the plain hoping that no one would complain. And no one did, yay! :D
I saw some of my friends again soon: Melanie and René in their new home, and more old friends which I had neglected while in China, I went to the Language Nite again – were we Esperanto speakers of Leipzig now meet every Tuesday! By the way, my friend Nicole, whom I knew from our Mahjongg evening last year, took my suggestion seriously and has replaced the hole I left in Kunming: she went there (albeit to another university) for a year and even met up with Tik a few times. Tik found it funny that there are small Germans, too! Also Birgit went abroad, to Italy for half a year. When her grandfather, an Indologist, had to go to a nursing home for the elderly, I was invited to choose whatever books I wanted. I came home with 24 new dictionaries alone (one of them Pali-Singhalese!) and dozens of other books about Asian and Indo-European languages. Later in August, I met with Tiên, with Bernard Comrie, we grilled in Helen's garden, because Helen went to Finland for half a year and that's it.

September
In September I found someone to exchange my remaining Chinese yuan to euro with, and that person gave me a few books on Thai and Mongolian, as well as Thai and Mongolian music and a blue Mongolian deel (дээл, [teːɬ]) for free! Why Mongolian? Because I decided to write my magister's thesis about the differences between the two Mongolian writing systems. I had chosen Bernard Comrie and Klaus Koppe to be my supervisors. At the September 10, Alex, Lisa and I went to Bad Lausick to present Esperanto on a family fair (or something like that), without much success. Not many were interested. Then there was Melanie's, (the other) Lisa's and René's birthday party. I went to the Thai language course at the VHS, but I quitted as it was much too slow and I didn't learn very much, although it was the second semester(!). I had learned about 800 words in Thai up to that time. Also, Alina visited me in Leipzig, we went to the Leipzig Zoo. Sebastian and Julia left Leipzig and went to Bochum/Essen/Nijmegen. In September I also signed up for my final exams in Chinese (February/March 2012!) and Linguistics (September 2012!). I helped Laura and her boyfriend Markus to move and saw their new cat and we had a Mahjongg evening at the local Confucius institute, which was really nice. Should go there more often.
The only (and so far last) entry I wrote in September as well, about one of the Language Nites were we talked about science-fiction quite a lot! Mind that the entry is written in Esperanto.

October
Actually on September 30, Lisa, Alex, Clarissa, someone from Dresden and I went to the KEKSO in Soest, a small Esperanto meeting for beginners and young people. It was really nice, and I gave language lessons for the rather advanced speakers – SCIURO!!! Where was I? Lisa didn't like the KEKSO so much, because we spoke more German than Esperanto there. I should take her to a *real* internation Esperanto meeting, someday. Lisa and I also revived the old tradition of us going to eat at our favorite Chinese restaurant, the Xi Gui Yuan (熙桂园) together at least once a week. On October 10 we introduced the new freshmen, or rather, we introduced university life and linguistics to them. Nice people. Then, university started, but I haven't put my schedule online (I gotta solve my netbook's LJ login problem!). I also found two new Chinese language partners — one is a girl from Guiyang, named Guo Junyu (郭俊余), who is quite young but speaks rather good German and is really good in explaining Chinese grammar and character history. She also knows more about German history and literature than I do, despite turning out to be 17. She took me to see the Schiller-Haus in Leipzig, I didn't even know we had one! Also funny: she used to live at Alida's mother's place. Weird world. My other language partner is from Taiwan, 24 and studies music (learning to play the recorder!), she also composes music herself. Her name is Chen Wen-Ying (陳雯英) and I usually meet with her. Contrary to the time before I was in China, I want to speak Chinese only now and have to remind myself that also they want to practice German. ^^
Anyway, university started. Gotta write a bit more when (if!) I ever get down to writing my schedule. I also started to take advanced Chinese classes at the Confucius institute and I went to the language partner party there, which was FULL of people. So far I have failed to find a language partner for Thai.
Between October 28 and 30 there was the so-called Aktivula Renkontiĝo in Dresden, another Esperanto meeting.

November
I decided to go to the 10^th qepHom in Saarbrücken, the biggest Klingon meeting in the world, so far. Even Marc Okrand was there. And I met pne for the first time. I actually spoke Klingon there, a bit. It was really nice and I'm considering going there again, next year, but who knows? I also attended the 51^st StuTS in Göttingen, which was great, too, and I gave a presentation about Klingon grammar there. This was my 12^th StuTS and thus quite a celebrety there, one evening. I also visited Uta and her dog Solo in their new home. I spoke with Mr. Clart about the topics of my oral exam in Chinese, in which I will be tested about the history of the Chinese language, the Qin dynasty and something else I haven't decided yet, maybe the Dai minority or the Zhuang or something. Now I'm spending some time at the library reading about this stuff. Also, I decided to change the topic of my magister's thesis in Linguistics: I won't be writing about Mongolian phonology and its writing systems anymore, but about loanwords in Tsez. I already spoke with Bernard and with Martin Haspelmath who agreed to be my other supervisor. That's a topic better suited for me, I guess.
And a sad thing: After more than one year, I broke up with Tik. I saw no other way. I eventually realized it won't get any better and that I didn't want to plan my future to be like this. I feel terrible for having to hurt her like this. :(

December
Luise's birthday party on December 2 was cool, and even cooler was our institute's Christmas party, for which we rehearsed and then staged the extended version of Wejnachten bei der Sprachfamilie. At the FSR-Wichteln I got a book with swearwords and expletives in 114 languages, hehe. There was another party at Tina's place and the last Language Nite in this year. I met Susanne G. (see back in those days) again, who is back in Germany now (yay!). And then all of a sudden Christmas came — I got a camping mat/sleeping pad, some money and chocolate from my parents. There was no snow, though, the temperatures outside are like 4 to 7 degrees on average. Too bad. Yesterday I went to see Sebastian and Julia, who came back to Leipzig over the holidays, and Reuters came to visit us (i.e., my parents) for a week. Haven't seen them in 10 years either! It also was my niece Linda's 2^nd birthday yesterday. She is so cute and already speaks like a 3-year-old or even better. Amazing.
Tomorrow is the last day of 2011 and because I decided not to go to the JES (Junulara E-Semajno) in Gdańsk, Poland, I have to figure out again, how to spend New Year outside of Esperantujo. Luckily Uta, Stephan, Tiên and their friends Stella, Aysel (she speaks Azeri!) and Susi are happy to invite me. We're going to celebrate, eat Raclette and chat over at Uta's place and going to clink glasses at Tiên's home with her parents. And I'm looking forward to it! ^^

~ The End ~

Read past years' reviews from 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009 and 2010, if you like.

Hodiaŭ dum la LingvoVespero ni ne estis tro multaj. Nur la du Aleksoj kaj mi. Pli poste venis iu Fred el Francio, kiu interesiĝis pri nia lingvo kaj ŝatis la ideon de ege facila internacia helpolingvo.
Ni do klarigis iomete al li, sed baldaŭ nia temo ŝanĝiĝis denove al la sama temo, pri kiu Alex, Alex, Clarissa kaj mi parolis pasintsemajne: sciencfikcion kaj la verŝajna estonteco de la tero, homaro kaj nia universo. Ĉi-semajne ni parolis multe pri sciencfikciaj romanoj. Ni ankaŭ parolis pri la teoria vivo ene de iu "Dyson's sphere" (ĝi estas sfero konstruata ĉirkaŭ stelo kun radiuso de la distanco suno-tero, kaj la homoj loĝas ene de la sfero sur la interna ŝelo). Estis tre interese, nur imagu! La suno ĉiam estus en la zenito kaj la horizonto nur ekzistus kiel malklareco de la kurba rando. Kiam mi menciis, ke mi iam ege volis legi romanon priskribantan la vivon en tia sfero, ke kaj mi nur trovis "La Ringmondo" de Nieven, kiu laŭ mi tre aĉas, la franco Fred diris, ke mi nepre legu "La Kesto de Pandora", kvinlibra romano pri ekzakte tiu temo. Do, mi legu.
Sed kiam? De kie preni la tempon?! Mi apenaŭ havas tempon por skribi mian magistran laboron, lerni por miaj ĉinologiaj ekzamenoj, paroli kun Tik, studi iomete plu ktp. Mi eĉ ĉesos legi Perry Rhodan tuj post la 13-a arĝentlibro.

 

Sed mi ege ĝuis niajn priestontecajn diskutadojn, malgraŭ ni ne parolis Esperanton.

 

Cetere... pro manko da tempo kaj ebleco ĝisdatigi mian blogon per mia komputilo, mi prokrastos finskribi miajn aventurojn en Ĉinio al nekonata dato. Sed por ne tute perdi la rememoreblecon de tiu ĉi parto de mia vivo, mi uzos mian saĝtelefonon por skribi blogaĵojn.
Mankos la bildoj, sed oni povas ja ne ĉion havi...

 

Morgaŭ mi devos helpi Laura kaj Markus translokiĝi kaj vespere mi planas iri al la Mahjongg-vespero de la Konfucea Instituto de Leipzig.
Postmorgaŭ mi devos prepari miajn Esperanto-kursojn dum la KEKSO en Soest, kiu okazos ĉi-vendredon ĝis mardon. Ho, mi estas tiom okupata! :/
Do, mi dormu nun. Bonan nokton!

Posted via LiveJournal app for Android.

Ein Grund, warum ich längere Zeit nichts geschrieben habe, ist dass ich unterwegs war. Bisher war ich ja immer nur in Kunming unterwegs, habe einmal eine zweiwöchige Reise durch Thailand unternommen und habe mal eine Woche ein Esperantotreffen in Wuhan besucht (hier die deutsche Übersetzung davon). Da ich das Land der Mitte also auch nicht wirklich kenne, haben meine Eltern und ich uns überlegt, zusammen eine Reise zu machen: sie haben bei Phoenix die Reise "Gelber Kranich" gebucht, eine dreiwöchige Rundreise durchs ganze Land... aber lest selbst:

Guìlín (桂林)
Wir schreiben Tag 275, den 27. Mai dieses Jahres. Ich habe von Kunming aus ein Flugzeug nach Guilin genommen, um mich dort mit meinen Eltern zu treffen, die einen viel längeren Weg von Leipzig über München und Hongkong dorthin hatten. Guilin liegt in der Provinz 广西 (Guǎngxī) und der Name der Stadt bedeutet wörtlich "Zimtwald". Gleich nach der Ankunft meiner Eltern und der kurzen Bekanntmachung mit unserer chinesischen deutschsprechenden Reiseführerin ging es dann in den Bus, der uns zum Hotel fuhr. Insgesamt bestand unsere Reisegruppe aus 16 Personen, alles alte Leute. ;) Im Gegensatz zu Kunming war es in Guilin brütend heiß, mit hoher Luftfeuchtigkeit. Den Abend haben meine Eltern und ich dann noch kurz im KFC gegessen, da nichts anderes offenhatte.
Am nächsten Morgen dann die erste Besichtigungstour: eine Schifffahrt über den Li-Fluss (漓江, Lǐjiāng), wo es die berühmten Kugelberge (siehe rechts) zu sehen gibt. Wirklich tolle Landschaft, die Berge so rund und knubbelig um einen herum, die Wasserbüffel am Ufer grasend und chinesische Flossschiffer, die versuchen, Schrabel an die Touristen auf den Booten zu verscherbeln. Wir haben auch die Berggruppe gesehen, die auf der Rückseite des 20-Yuan-Scheins abgebildet ist. Später gab es noch einen Park mit einem sog. "Elefantenrüsselberg", der für mich überhaupt nicht danach aussah. Da muss man viel Fantasie haben. Nach dem Abendessen ging's dann per Flugzeug ab nach Kunming...

Kūnmíng (昆明)
Die Stadt kannte ich ja nun schon in- und auswendig, da ich hier seit 10 Monaten lebe. Aber sie stand auch auf dem Programm. Kunming ist die Hauptstadt der Provinz 云南 (Yúnnán). Nach unser Ankunft auf dem dreckigen Flughafen sind meine Eltern und die anderen zum Hotel gefahren, während ich schnell ein Taxi zum Wohnheim genommen habe, um dort Tik abzuholen. Im Hotel angekommen haben wir uns dann mit meinen Eltern getroffen, ich habe sie ihnen vorgestellt und wir haben ein bisschen geredet (ich musste immer übersetzen, da meine Eltern nur Deutsch und Tik nur Thai & Chinesisch kann). Meine Eltern hatten ein schönes Geschenk dabei, mit einem Bildband von Leipzig, Süßigkeiten und Fotos von uns bzw. meiner Nichte Linda (Tik findet sie so süß!). War echt schön. :)
Am nächsten Tag ging's dann für uns Müllers und die anderen Leute mit dem Bus in Richtung Steinwald (石林, Shílín), eine Sehenswürdigkeit in der Nähe Kunmings. Die Landschaft dort ist wirklich wunderschön, und so seltsam. Sie erinnert etwas an die Sächsische Schweiz, ist aber noch anders. Sehr komisch aussehende Felsformationen, als wären sie gemacht. Amila war dort ja schon mal und meinte, es sei immer hoffnunglos überfüllt von Leuten, war bei uns trotz Sonntag nicht der Fall. Wer in Yunnan mal ist, muss das unbedingt mal gesehen haben!
Danach waren wir in einer Seidenherstellungs- und -verkaufshalle, uns wurde vorgeführt, wie Seide hergestellt wird, und gezeigt, dass sie nicht brennbar, aber höchst elastisch ist. War gar nicht so langweilig wie ich dachte. Da danach irgendein uninteressanter Programmpunkt war und meine Eltern und ich gerne auch mal selber bummeln wollten, habe ich sie in den Green-Lake-Park (翠湖, Cuìhú) mitgenommen. Das war wirklich eine gute Idee.

Dàlǐ (大理)
Am nächsten Morgen ging es dann mit dem Bus nach Dali, der "Großen Verwaltung", was im Norden der gleichen Provinz liegt. Amila und Co. waren schon dort; ich noch nicht. Das Wetter war nicht so gut, aber wir haben eine Bootsfahrt auf der Ohrsee (洱海, Ěrhǎi) unternommen, die durch den Wind und den klapprigen Kahn sehr schaukelig war. Ich war noch nie seekrank, aber da war mir doch nicht ganz wohl zumute. Dann haben wir uns dort einige Häuser auf einer kleinen Insel angesehen und sind wieder zurückgeschippert. Abends ging's dann an einen Besuch in der Altstadt Dalis, leider bei Regen. Mich hat das nicht so ganz überzeugt. Die Altstadt ist zwar nett, aber irgendwie auch nicht so die Attraktion.
Der nächste Tag war besser: Besuch der berühmten Drei Pagoden, die wirklich sehenswert sind. Auch eine schöne Park- und Tempelanlage gab's darum. Hier links sieht man die drei Pagoden, die auch von nahem ziemlich imposant wirken. Ich hätte zu gerne die Sanskrit-Musik, die dort überall zu hören war... später haben wir noch ein traditionelles Batik-Lädchen besucht, was mich ehrlich gesagt aber wenig interessiert hat. Bei solchen Reisen ist irgendwie immer Shopping mit dabei, was irgendwo auch nachvollziehbar, aber manchmal doch ziemlich nervig ist. Dann ging es mit dem Bus weiter nach...

Lìjiāng (丽江)
...Lijiang, dem "schönen Fluss", ebenfalls im Norden Yunnans. Auch hier war das Wetter erstmal sehr regnerisch. Das etwas schäbige Hotel steigerte die Stimmung auch nicht gerade, doch die große Altstadt sah vielversprechend aus: viele kleine hölzerne Lädchen mit roten Laternen eins am anderen, kleine sich schlängelnde Gässchen, Anhöhen und Brücken, Flüsschen und Plätze. Wenn es nur nicht geregnet hätte...
Das wurde am folgenden Tag dann besser, als wir wieder das Programm ignoriert und uns die Altstadt selbst angesehen haben, bei schönem Wetter. Man konnte überall rumlaufen, es gab immer was neues. Oder man setzt sich einfach mal 'ne Stunde auf 'ne Bank und guckt sich die Leute an. Das ist im Ausland ja noch viel interessanter als daheim. Eine echt schöne, bunte Stadt, und ich habe fest vor, in den Ferien mit Tik dort noch einmal ein paar mehr Tage zu verbringen! Meine Eltern und ich haben dann das Prague Café gefunden, das sich echt sehen lassen konnte. In Kunming haben wir auch eins, das ist aber längst nicht so schön. Alles in allem sah die Altstadt wirklich so aus, wie man sich eine alte chinesische Stadt so vorstellt, nur eben mit neuer "Füllung". Apropos Füllung: ich habe meine Eltern zum Jiaozi-Essen mitgenommen. Das sind diese chinesischen Teigtaschen. :)
Am nächsten Tag konnten wir ein bisschen ausschlafen (endlich!), dann gab es Mittagessen in einer Pizzeria. Ach ja... das Essen auf der Reise ist ja echt immer toll gewesen, wie man's in Deutschland kennt: ein runder Tisch, viele Teller auf einer Drehscheibe mit Rind-, Schweine- und Hühnerfleisch, dazu Reis, Salat und manchmal was Teigiges dazu, sowie Melone hinterher. Schön sowas, aber auf die Dauer hat man das nach einer Woche schon sehr über. Daher haben wir uns gefreut, als es in eine Pizzeria ging. Leider war auch dort das üppige Drehtellermahl geplant. Unser Tisch (ca. 8 Leute) hat sich dann unter dem Vorwand, einige vertrügen das chinesische Essen nicht so, echte Pizza erschlichen. Das war lecker! =)
Später ging's dann mit dem Bus über Stock und Stein, Schlamm und Geröll zum neuen kleinen Flughafen der Stadt. Der ist wirklich klein, aber sehr sauber und schön. Etwas größer als der in Altenburg-Nobitz, geformt etwa wie in Leipzig das Paunsdorf Center, von innen sehr sauber, schick und gemütlich. Das Personal schien auch nicht so gestresst zu sein wie z.B. in Kunming.

Mit dem Flieger ging es von Lijiang aus zur nächsten Station unserer Reise: Chongqing, der größten Stadt der Welt, wo wir eine 10-tägige Schiffsreise auf dem Yangtze-Fluss begonnen. Das ist der vielleicht interessanteste Teil, von dem ich aber beim nächsten Mal berichte.

Fortsetzung folgt...